بيان آيهء 122
مقصود
قسمت اول اين آيه را قبلا تفسير كردهايم
وَ مَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللَّهِ قِيلًا
: چه كسى از خداوند راستگوتر است ؟ اين جمله استفهامى است كه در آن معناى نفى مىباشد يعنى : هيچكس در اخبار و وعدههاى خويش از خداوند راستگوتر نيست .
اعراب
وَعْدَ اللَّهِ
: نصب آن بنا بر مصدر و مفعول مطلق است . فعل آن بقرينهء معناى كلام حذف شده است .
حقا : مفعول مطلق تاكيدى است كه فعل آن نيز محذوف است ، يعنى : « احقه حقاً » برخى گفتهاند : تميز است مثل : « هو اكرم منك فعلا . يعنى : « وعد اللَّه ذلك وعداً حقاً لا خلف فيه » يعنى خداوند وعدهء حق داده و خلف پذير نيست .
قرائت
در قرائت « اصدق » همه بصاد قرائت كردهاند ، جز كوفيان ( غير از عاصم و رويس ) كه به اشمام زاء قرائت كردهاند . چنان كه در سورهء حمد ذيل كلمهء ( صراط ) وجه آن را گفتهايم .