ابراهيم از پدرش و يك روايت از طريق جميل بن درّاج ( ج 3 ، ص 546 ، ح 4 ) نقل شده است . در اين روايات ، ائمّه [ عليهم السّلام ] به سؤالات مربوط به مؤمنانى كه يا از روى خطا يا فهم نادرست ، صدقات را به فرقههاى بدعتگذار پرداخت كرده و سپس به اشتباه خود پى برده و اين پرداختها را متوقف كردهاند ، پاسخ دادهاند ؛ ائمّه [ عليهم السّلام ] حكم كردهاند كه باوجوداين ، هنوز بر اين مؤمنان واجب است كه زكات را به ائمّه [ عليهم السّلام ] پرداخت كنند .
اجراى حدود در عصر غيبت
در دورهء آل بويه ، علماى اصولى اجازه مىدادند فقيه حدود را در زمان غيبت ، اجرا كند . 59 اين امر در رواياتى كه در ابتداى قرن سوم ق / نهم م در قم رواج داشتند ، چندان واضح نبود .
كتاب « الحدود » كافى ( در باب مجازات شرعى از پيش تعيين شده ) ، قريب 448 روايت دارد . ( ج 7 ، ص 174 - 270 ) از اين 448 روايت ، كه دربارهء موضوعات گوناگون قانون كيفرى همچون زنا ، قذف ، دزدى ، شرب مسكرات و ارتداد است ، 434 روايت ، يعنى 97 درصد از مجموع ، داراى سند متصل است . على بن ابراهيم بن هاشم قمى 200 روايت ، يعنى 45 درصد از 448 روايت را نقل كرده است . محمّد بن يحيى اشعرى 110 روايت ، يعنى 5 / 24 درصد را نقل كرده است . بزرگترين دستهء بعدى روايات ، يعنى 35 روايت يا 8 درصد از مجموع ، به استناد عدهء عمدتا رازى مرتبط با سهل بن زياد نقل شده است . عدهء قمى [ مرتبط با ] برقى ، 22 روايت ، يعنى 5 درصد را نقل كردهاند ، درحالىكه احمد بن ادريس اشعرى 17 روايت ، يعنى 4 درصد ، و حسين بن محمّد اشعرى 15 روايت ، يعنى 3 درصد از مجموع را نقل كردهاند .