نقل كردهاند ، عبارتند از : محمّد بن حسن صفّار ، گردآورندهء بصائر ، حسن بن متيّل دقّاق ، 12 على بن ابراهيم بن هاشم ( م ب 307 ق / 919 م ) - نويسندهء يكى از اولين آثار تفسيرى شيعهء دوازده امامى پس از غيبت - پدرش ابراهيم ، 13 محمّد بن حسن بن وليد ، 14 محمّد بن جعفر بن بطّه ، 15 على بن حسين سعدآبادى ، 16 على بن محمّد بن عبد اللّه برقى قمى - نوهء دخترى احمد - 17 و عبد اللّه بن جعفر حميرى ( م ب 297 ق / 910 م ) گردآورندهء قرب الاسناد و نويسندهء كتابى دربارهء غيبت . 18 سهل بن زياد رازى ( كه تا حدود سال 255 ق / 869 م زنده بوده ) نيز در ميان ايشان است . 19 همچنين كلينى و ابن بابويه ( م 381 ق / 991 - 992 م ) ، گردآورندهء من لا يحضره الفقيه ، نيز از برقى روايت كردهاند . 20
برقى و محاسن
گرچه كتاب رجال برقى از اولين فهرستهاى اصحاب يازده امام [ عليهم السّلام ] و مشتمل بر فهرستهايى از زنان راوى حديث از پيامبر [ صلّى اللّه عليه و إله ] و منكران خلافت ابو بكر بود ، ولى شايد برقى بيشتر به خاطر كتاب محاسناش معروف باشد . 21 اين كتاب مجموعهاى است از احاديث ، كه گفته شده بين يك ششم تا يك هفتم آن باقى مانده است . هرچند اين نقص مانع از رسيدن به نتايج قطعى دربارهء اهداف مؤلّف از [ تأليف ] مجموعهاش مىشود ، اما برمبناى آنچه از اصل كتاب باقى مانده و بدان آگاهى داريم ، حدس صائب امكانپذير است .
2606 حديث موجود در نسخهء چاپ شدهء محاسن ، در يازده كتاب تنظيم شدهاند . ( اشارات متعدد به « كتابهاى » محاسن به همين دليل است . ) هريك از اين كتابها شامل ابواب متعددى است ، بدينسان كه اولين كتاب ، يعنى الاشكال و القرائن شامل 11 باب و مشتمل بر 51 حديث ؛ كتاب دوم ، ثواب الاعمال مشتمل بر