گرسنه و سير آن را بگيرند و اهل خانه و مهمان آن را دوست دارند كه بر ديگر غذاها برترى دارد ، و عقل و ذهن را صافى كند و تن از خوردن آن فايده برد .
ساسان بروزگار خويش آن را ابداع كرده و كسرى انوشيروان آن را پسنديده است .
وقتى گرسنه آن را ببيند از خوردنش صرف نظر نتواند كرد . » ديگرى گفت : « اى امير مؤمنان يكى از متأخران در وصف مضيره [ 1 ] گويد :
مضيره در ميان غذاها چون بدر تمام است . روشنى آن بر خوان چون نور در تاريكى است ، يا چون هلال است كه از ميان ابرها بر مردم نمودار شود . ابو هريره چنان بدان دلبسته بود كه وقتى آن را ميان غذاها بديد از روزه دارى چشم پوشيد و از آن چندان بخورد كه وقتى پيش امام رفت نتوانست با او هم غذا شود ، زيرا مضيره بيمار را از بيمارى نجات نميدهد ، عجب نيست اگر كسان بدون ارتكاب حرام بدان دلبسته باشند كه خوشمزه و شگفتانگيز است . » ديگرى گفت : « اى امير مؤمنان محمود بن حسين در وصف شله زرد گويد :
شله زردى كه از برنج خوب درست كنند چون عاشق زرد گونه باشد ، رنگ آن از هنر آشپز ماهر روشن و شگفتانگيز نمايد ، چون طلائى است كه با رنگ گلى پيوسته و با شكر اهواز آميخته و در روغن فرو رفته است . چون كره نرم و چون عنبر خوشبو است . ميان جام چون ستاره در تاريكى است . چون عقيقى است كه زرد پر رنگ است و به گردن خوبروئى آويخته است و مايهء آرامش دل پريشان است » .
ديگرى گفت : « اى امير مؤمنان ، از يكى از متأخران نيز سخنى در وصف شله زرد به ياد دارم كه گويد :
« شله زردى كه رنگ عقيق دارد و مزهء آن بذائقهء من چون مى است ، از شكر خالص و زعفران خوب درست شده و در روغن مرغ فرو رفته ، مزهاش خوش است و بوى
هامش
[ 1 ] غذايى كه با شير ترش فراهم كنند و گاه نيز شير تازه بر آن افزايند .