خود محمد بن عبد الله اغلب را به شهر سبيبه فرستاد كه شكستى رسوا خورد و اين شكست منصور را جسور كرد و بار ديگر قيروان را محاصره كرد و زيادة الله را كه دولتش بضعف ميرفت و فقط بر چند شهر تونس تسلط داشت به سختى نگران كرد . فتنه منصور از سال 209 تا 211 دوام داشت و عاقبت در نتيجه اختلافى كه ميان منصور و سردار وى عامر بن نافع رخ داد نيروى وى بشكست و فرارى شد و فتنه او كه نزديك بود دولت اغلبيان را منقرض كند از پيش برخاست .
فتح جزيره سيسيل
جزيره سيسيل بسال 212 بدوران خلافت مأمون بدست زيادة - الله گشوده شد . مسلمانان از روزگار معاويه براى فتح اين جزيره كوشش آغاز كردند و عبد الله بن قيس فزارى از جانب معاوية بن خديج ولايتدار افريقيه مأمور فتح آنجا شد اما كارى نساخت و مسلمانان بر سيسيل دست نيافتند . نويرى گويد كه محمد بن ادريس انصارى بدوران يزيد بن عبد الملك سيسيل را بگشود و غنائم فراوان گرفت و از پس او بشر بن صفوان كلبى در ايام هشام بن عبد المالك بسال 109 بگشودن آن رفت و نيز حبيب بن ابى عبيده بسال 122 سر فتح آن داشت و بر سيراكوز كه در كناره شرقى جزيره است تسلط يافت و با غنائم بسيار به افريقيه برگشت . از آن پس عبد الرحمن بسال 130 بفتح جزيره رفت اما تا دوران اغلبيان قدرت مسلمانان در آنجا استقرار نيافت .
قضيه فتح سيسيل چنان بود كه امپراطور روم شرقى قسطنطنين نامى را ولايت سيسيل داد و وى يكى از كسان خويش را بنام يوفيموس با چند كس بغارت سواحل افريقيه فرستاد امپراطور از اين كار خشمگين شد كه شنيد راهبهاى را از يكى از ديرهاى ساحلى ربودهاند و قسطنطنين كه از خشم امپراطور بيمناك بود بسيراكوز گريخت و بر حاكم جزيره بشوريد و چون از تعقيب امپراطور هراسان بود و توان مقاومت او نداشت بزيادة الله امير تونس توسل جست و فتح سيسيل را در نظر وى آسان وانمود وى نيز سپاهى با صد كشتى بفرماندهى