از هر صد گوسفند يكى گرفته ميشد . از شتر تا بيست و چهار از هر پنج يك بز داده ميشد و اگر به بيست و پنج ميرسيد يك بچه شتر دريافت ميشد .
گاوميش و گاو تا شصت از هر سى گاو يك گاو يك ساله دريافت مىشد و چون به شصت ميرسيد يك گاو دو ساله دريافت ميشد ، اسب اگر از لوازم جنگ بود زكات نداشت اينهمه در صورتى بود كه حيوانات در مراتع عمومى چرا كند
اگر در مرتع ملكى چرا ميكرد زكات نداشت و اگر در كار تجارت از آن استفاده ميشد زكات كالا بدان تعلق ميگرفت .
زكات بر كسانى كه در اين آيه ياد شدهاند تقسيم ميشد :
إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمِينَ وَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ فَرِيضَةً مِنَ اللَّهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ .
« 1 »
يعنى صدقهها از آن فقيران است و بينوايان و عاملان آن و كسانى كه دلهاشان موتلف مىشود و قرضداران و راه خدا و به راه ماندهء فريضه خداست و خداوند دانا و حكيم است .
جزيه
جزيه مبلغ معينى بود كه بر ذميان مقرر ميشد جزيه نيز از اين جهت كه هر سال يك بار گرفته ميشد مانند خراج بود با اين تفاوت كه جزيه ماليات سرانه بود و اگر مؤديان آن مسلمان ميشدند برداشته ميشد در صورتى كه خراج متعلق به زمين بود و بسبب اسلام مالك زمين برداشته نميشد ، اگر جزيه به كسى تعلق ميگرفت و پيش از پرداخت آن وفات مييافت جزيه برداشته ميشد بنا بر اين جزيه مانند دين نبود كه پس از فوت مؤدى بتركه او تعلق گيرد .
هامش
( 1 ) - سوره توبه آيه 59