ميگفت در سختى و سستى مطيع خدا باشند و از قضاى وى سر نپيچند . "
گفتار دوزى
دوزى مىگويد : " عربها گاهى از خدايان خود خشمگين مىشدند و با آنها تندى ميكردند و اگر بتها را با مقصود خود موافق نمىديدند آن را ترك ميكردند . اگر حوادث بر خلاف ميلشان بود و گمان ميكردند اين كار نتيجه غضب بتهاست به آن دشنام ميدادند و يا سنگ بر آن مىانداختند . كوچك - ترين پيش آمد نامساعدى كافى بود كه بتها را سرنگون كنند و مورد لعن و توبيخ قرار دهند .
با اين ترتيب عربها نمىخواستند دين اسلام را كه مقررات قطعى داشت و آنها را بپيروى تعليمات خويش واميداشت متابعت كنند . در حقيقت بتها در عين حال كه تسلطى بر عربها نداشتند مايه زيان آنها نيز نميشدند . " عربها اگر چه از خدايان ساختگى سودى نميبردند ولى تكليفى نيز نسبت به آنها نداشتند ، بعلاوه اسلام با بتان و بتپرستان از دره مسالمت درنيامد بلكه با آنها به سختى مخالفت آغازيد : در حقيقت يكى از دلايل پيشرفت دين اسلام اين بود كه اعراب ببتپرستى چندان دلبستگى نداشتند . "
گفتار گلدزهر
گلدزهر ضمن مقايسه اخلاق زمان جاهليت و اسلام چنين ميگويد :
شجاعت و كرم نامحدود و افراط در مهماندارى و حمايت از دوستان و بزرگان و انتقامجوئى نمونههاى بارز اخلاق جاهليت است ولى در اسلام صبر و تحمل و ترجيح مصلحت عمومى بر مصلحت خصوصى و بىاعتنائى به كارهاى دنيوى و اجتناب از ريا و تفاخر از صفات بارز اشخاص است و مسلم است كه مسلمانان بسبب اين صفات اخلاق دورهء جاهليت را تحقير ميكردند . بعضى اخلاق و صفاتى كه اسلام پيروان خود را بدان ترغيب مىكند در آيات قرآن آمده خداوند ميگويد :
لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ الْكِتابِ وَ النَّبِيِّينَ وَ آتَى الْمالَ عَلى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبى