وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ السَّائِلِينَ وَ فِي الرِّقابِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذا عاهَدُوا وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ حِينَ الْبَأْسِ أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ .
« 1 »
يعنى : نيكى آن نيست كه روهاى خود را به طرف مشرق و مغرب بگردانيد ولى نيكى براى كسى است كه به خدا و روز قيامت و فرشتگان و كتاب آسمانى و پيغمبران ايمان داشته باشد و مال خود را كه دوست دارد به خويشاوندان و يتيمان و مسكينان و مسافران درمانده و براى آزاد كردن بندگان بدهد و نماز كند و زكات دهد و آنها كه وقتى عهد كردند به عهد خود وفا ميكنند و آنها كه در بيچارگى و رنج و هنگام سختى صبورند ، آنها كسانى هستند كه راست ميگويند و آنها پرهيزكارانند .
گفتار نلدكه
نلدكه ميگويد : " تاثير مهم و قابل ذكرى كه اسلام در اخلاق عرب به جاى نهاد اين بود كه حس انتقامجوئى را از ميان برد تا آنجا كه هر قبيلهاى كه مطيع اسلام شده بود يا بدين اسلام گرويده بود از انتقام كشتگان خود صرفنظر ميكرد . پيش از آن عربها تصور ميكردند كه اگر انتقام كشتگان خود را نگيرند يا خونبهاى آنها را دريافت نكنند خويشتن را خوار و ننگين كردهاند . اما وقتى پيغمبر را به پيشوائى خود پذيرفتند و از تعصب قديم كه نميتوانستند پيرو و مطيع كسى شوند صرفنظر كردند بتدريج با حالت نو خو گرفتند و ملايم شدند و فرمان او را پذيرفتند و كسانى كه سابقا بتپرست بودند با حميت و شجاعت از دين اسلام دفاع كردند از اينجا ميتوان دريافت كه چگونه عربها توانستند دين خود را در قسمت اعظم جهان آن روز رواج دهند .
هامش
( 1 ) - سوره بقره آيه 177