سلطان بزرگ ، مولاى كريم ، مايه نگهدارى ما از لغزشها ، آقا ، امام و مولاى ما امام قائم مهدى است ، جان ما و تمام جهانيان بفدايش كه مىتوان با زيارت ، مناجات ، عرض شوق و شكايت از دورى او ، دعا ، نماز ، دلسوختگى از دورى او ، شكر نعمتها ، اهداء طاعات ، بذل جان ، توسل ، پيوستن ، پناه جستن و درخواست كمك ، پيروزى و فيض و شفاعت به آن حضرت ( عج ) نزديك شد .
انسان بايد بينديشد كه چه سعادتهايى را به جهت غيبت از دست داده و به ديگران بنگرد كه چگونه در قلمرو او تصرف نموده و حق حكومت او را غصب نموده و بر دوستانش حكمرانى مىكنند ، ظالمانه آنان را به سوى اميال خود مىبرند و آنگاه از تمام اين مسائل به درد آمده ، و به خداوند بخاطر آن شكايت كند ، و او را با سوز دل صدا زده ، فرج او را بخواهد و براى او تضرع و زارى كند كه بر او منت گذاشته و ديدار جمال ، فرمانبردارى كامل ، رسيدن به خوشنودى و راهنمايى با هدايت او را نصيبش نمايد . و مانند كسى كه قبل از تولد پدر را از دست داده و منتظر آمدن و سرپرستى اوست ، در تمام حوادث ، وجود او و فرمانرواييش را به ياد آورد .
برادرى داشتم كه بعد از فوت پدرم به دنيا آمد ، و بعد از اين كه فهميد پدرش از دنيا رفته است ، فكر مىكرد پدرش زنده است و دنبال پدر بود و در هر كار كوچك يا بزرگى او را به ياد مىآورد ، و اين كه او مىآيد و چنين و چنان مىكند . تو نيز نبايد پدرت را بيش از امامت كه
المراقبات في أعمال السنة (فارسى) — صفحة 184
مساهمون: ابراهيم محدث
ص١٨٤