بن زياد گفت : با مولايم امير المؤمنين عليه السّلام در مسجد كوفه نشسته بودم ، عدهاى از اصحاب آن حضرت عليه السّلام نيز همراه او بودند ، يكى از آنان گفت : معنى اين آيه چيست ؟
فيها يفرق كل امر حكيم
، در آن شب هر چيزى با حكمت ، مشخص و معين مىشود . « 1 » حضرت عليه السّلام فرمودند : منظور ، شب نيمه شعبان است ، سوگند به كسى كه جان على بدست اوست ، بندهاى نيست مگر اين كه تمام خير و شرى كه به او مىرسد در شب نيمه شعبان قسمت مىشود و اين خير و شرها از شب نيمه شعبان تا شب نيمه شعبان سال بعد به او مىرسد . و بندهاى كه اين شب را زنده داشته و با دعاى خضر به درگاه خدا دعا نمايد ، دعاى او اجابت مىشود .
وقتى كه امير المؤمنين بازگشت ، شبانگاه به ديدار او رفتم . فرمود چرا آمدى ؟ گفتم : براى دعاى خضر ، فرمود : بنشين كميل ! اگر اين دعا را حفظ كنى و در شبهاى جمعه ، يا ماهى يك بار ، يا سالى يك بار ، يا در تمام عمر يك بار با آن دعا كنى ، باعث كفايت ، يارى ، رزق و آمرزش تو خواهد شد . كميل ! بخاطر اين كه مدتى طولانى با ما بودهاى بايد آنچه را كه خواستى به تو بدهيم ، سپس فرمود : بنويس : « اللهم اني اسئلك برحمتك التي وسعت كل شيء . . . » سالك بايد اين دعا را با حضور قلب بخواند ، تا بداند چه مىگويد .
و چيزهايى را كه با حال خود سازگار نيست ، نبايد بگويد . و موقعى كه
هامش
( 1 ) دخان . آيه 4 .