بر خانه طواف نمايد .
زمزم
چاه زمزم از مكانهاى مشهور حرم است . حفر آن به زمان ابراهيم خليل باز مىگردد ، هنگامى كه زوجهء خود هاجر و پسرش اسماعيل را در مسجد الحرام گذاشت . درختى يافتند زمين را كه نزد درخت بود كندند و آب جارى شد .
هنگامى كه جرهم بر مكه غلبه يافت آب آن خشك شد و مكان چاه محو گرديد .
مضاء بن عمرو مكان چاه زمزم را حفر كرد و عميق نمود سپس شمشيرها و دو غزال زرين را در آن دفن نمود . از اين برمىآيد كه قصد مضاء بيرون آوردن آب نبوده بلكه مىخواسته آن ودايع را پنهان سازد .
زمانى كه خزاعه بر مكه مسلط شد در اثر گذشت زمان ، كسى موضع زمزم را نمىدانست فقط مىدانستند كه موضع آن ميان اساف و نائله بوده است .
چون عبد المطلب به رياست رسيد به حفر چاه اقدام كرد . تا آب جوشيدن گرفت و باز عميقتر كرد كه آب بند نيايد . سپس بر سر چاه حوضى ترتيب داد تا حاجيان از آن آب نوشند .
اين چاه به سبب آن كه در حرم بود بر ديگر چاهها فضيلت داشت و آنها را به فراموشى سپرد .
زمزم چاه اسماعيل بن ابراهيم بود در جايى كه جبرئيل پاى خود را بر زمين زده بود .
چون چاه زمزم آب برآورد ، حسودان بر عبد المطلب رشك بردند و شبها آن را مىشكستند و ويران مىكردند و عبد المطلب صبح روز ديگر ، آن را دوباره اصلاح مىنمود .
عبد المطلب دو غزال و شمشيرهاى عمرو بن لحىّ را از آنجا برگرفت . غزالها و يك شمشير را بر در كعبه نصب كرد و شمشير ديگر را در چاهى كه درون كعبه بود گذاشت آن شمشير در همانجا بود تا قرامطه آمدند پس از پيروزى بر مكه آن را با خود بردند .
چون چاه زمزم حفر شد آب در مكه فراوان گرديد . چنان كه شهرى و بدوى را سيراب كرد . قبايل بكر و خزاعه نزديك آن آمدند و از آن برداشتند .
در اثر باريدن بارانها ، بخصوص بارانى كه در سال 281 باريد ، آب زمزم بالا آمد و شيرين شد .