« ابو احمد » ديوان اعظم خراج پيش مىرود ، و قطعه زمين عمر ، و قطعه زمينى براى منشيان و ديگر مردم و قطعه زمين ابو احمد بن رشيد در وسط خيابان ، و در آخر خيابان از طرف وادى غربى كه آن را « وادى ابراهيم بن رباح » گويند ، قطعه زمين ابن ابى - دؤاد و قطعه زمين فضل بن مروان و قطعه زمين محمد بن عبد الملك زيّات و قطعه زمين ابراهيم بن رياح در خيابان بزرگ ، سپس قطعه زمينها در اين خيابان و در گذرها در راست و چپ آن ، تا قطعه زمين بغاصغير پيوسته است ، سپس قطعه زمين سيما دمشقى سپس قطعه زمين برمش ، سپس قطعه زمين قديمى وصيف ، سپس قطعه زمين ايتاخ كه به دروازهء بستان و قصرهاى خليفه پيوسته مىشود .
خيابان سوم ، خيابان اول « حير » است كه سراى احمد بن خصيب در دوران متوكل در آن قرار داشت و اصل اين خيابان از طرف مشرق و از وادى متصل بوادى اسحاق بن ابراهيم است و قطعه زمينهاى سپاهيان و شاكريه و مردمان متفرقه در آن واقع است و تا وادى ابراهيم بن رياح امتداد دارد .
خيابان چهارم به « خيابان برغامش تركى » معروف است و قطعه زمينهاى تركها و فرغانيها در آن واقع است ، چنان كه گذرهاى تركها جدا و گذرهاى فرغانيها جداست و تركها در گذرهايى كه در قبله واقع است و فرغانيها در مقابلشان در گذرهايى كه در پشت قبله است جاى دارند و هر گذرى در مقابل گذرى است و هيچكس از مردم با ايشان آميزش ندارد و آخر منازل تركان و قطعه زمينهايشان ، قطعه زمينهاى خزر است از طرف مشرق ، اول اين خيابان از « مطيره » است نزد قطعه زمينهاى افشين كه بدست وصيف و اصحاب وصيف افتاد ، سپس خيابان تاواديى كه به وادى ابراهيم بن رياح پيوسته است امتداد پيدا مىكند .
خيابان پنجم بنام « صالح عباسى » معروف است و آن « خيابان اسكر » است كه قطعه زمينهاى تركان و فرغانيها در آن واقع است و اينجا نيز تركها در گذرهايى جدا و فرغانيان در گذرهايى جدايند ، اين خيابان از « مطيره » تا سراى صالح عباسى كه بر
البلدان ( فارسى ) — صفحة 35
مساهمون: اليعقوبي
ص٣٥