نمود . از اوست [ 1 ] :
قم يا غلام فهاتها حمراء * كالنار يورث شربها السرّاء
فاليوم قد نشر الهواء بارضنا * من ثلجه ديباجة بيضاء
.
1166 - منصور بن مسلم بن على [ 2 ]
ابو نصر حلبى ، معروف به ابن ابى الدّميك ، معلم و اديب و فاضل و نحوى و شاعر بود . او را تصانيفى است و رديههايى كه بر ابن جنّى نوشته . از آن جمله است : تتمة ما قصّر فيه ابن جنّى فى شرح ابيات الحماسه ، و ديوان شعر كه من آن را به خط زيبايش ديدم ، مشحون به فوايد نحوى بود ، وى لغات مشكل ديوان خود را شرح كرده بود و به اعراب آن توجه خاص نموده بود ، كه دليل است بر تبحر او در علم عربيت . از اوست : [ 3 ]
ان كتمت الهوى تزايد سقمى * و اخاف العيون حين ابوح
لابوحنّ بالّذى فى ضميرى * من هواه لعلّنى استريح
.
1167 - منوچهر بن محمد بن تركان شاه [ 4 ]
ابو الفضل بن ابى الوفاء بغدادى ، كاتب و فاضل و در ادب حاذق بود . از پدرش و ابو بكر حلوانى سماع كرد و مقامات را نزد مؤلفش فرا گرفت . و از او روايت نمود .
ابو الفتوح خضرى و ابو الفتوح بن اخضر از او روايت كردهاند . در سال 575 در گذشت .
هامش
[ 1 ] حاصل معنى : اى پسر برخيز و آن بادهء گلگون آتشناك را بياور كه نوشيدنش سبب راحت و آسودگى شود .
امروز روزى است كه هوا بر زمين ما از برف ديباى سپيد گسترده است .
[ 2 ] الخريدة ( قسم الشام ) 2 : 169 ( ابو منصور ) ، انباه الرواة 3 : 326 ، بغية الوعاة 2 : 303 . وفاتش بنا بر قول قفطى سال 510 بود و به قول عماد سال 320 و اند .
[ 3 ] حاصل معنى : اگر دلدادگيم را كتمان كنم بيماريم بيشتر شود و هنگامى كه آن را آشكار سازم از چشم مردم بيمناكم . ولى عشق نهان را آشكار خواهم ساخت باشد كه بياسايم .
[ 4 ] بغية الوعاة 2 : 304 .