باشد . در سال 600 متولى موقوفات مدرسه نظاميه بود . .
1058 - محمد بن سلّام بن عبد الله جمحى [ 1 ]
از بصره بود و ابو عبد الله كنيه داشت . از اعيان اهل ادب بود . كتابى در طبقات الشعراء نوشته و نيز در غريب القرآن . از حماد بن سلمه و مبارك بن فضاله و جماعتى علم آموخت .
امام احمد بن حنبل و پسرش عبد الله و ابو العباس ثعلب و احمد بن على الابّار از او روايت كردهاند .
محمد بن احمد بن يعقوب بن شبّه گويد : جدّ من مرا حديث كرد و گفت : محمد بن سلّام از شعر و اخبار آگاهى داشت و اين دو از جملهء علوم ادب هستند .
ابو خليفه گويد : در سن بيست و هفتسالگى موى سر و ريشش سفيد شد .
محمد بن سلّام بيمار شد . اطباى بزرگ به معالجهاش پرداختند . ابن ماسويه او را معاينه كرد و گفت : در تو مرضى كه موجب اين همه بىتابى باشد نمىبينم . گفت : به خدا سوگند بىتابى من براى مفارقت از دنيا نيست ولى انسانى كه در غفلت به هفتاد و دوسالگى رسيده باشد تنها بيماريها او را از خواب غفلت بيدار مىكنند . ابن ماسويه گفت : در رگ تو حرارتى غريزى است كه اگر گرفتار عوارضى نشوى ده سال ديگر زنده خواهى بود . محمد بن سلّام گفت : تا خدا چه خواهد . او ده سال ديگر بزيست و به سال 232 رخت از جهان بربست . و اين در سالى بود كه در آن واثق مرد و با متوكل بن معتصم بيعت شد . موسى بن هارون گويد : وى در سال 231 وفات كرد . .
1059 - محمد بن سليمان بغدادى [ 2 ]
ابن قطرمش بن تركان شاه ابو نصر بغدادى . بغداد زادگاه او بود ولى اصلش از سمرقند بود ، نحوى و لغوى و اديب . يكى از ادباى عصر ما و فضلاى بلاد ما . او را از هر علمى نصيبى وافر بود . از خاندان امارت بود . در حل اقليدس و علم هندسه دستى داشت و به نحو و لغت و اخبار امم و اشعار اختصاصى تام . پدرش براى او اموال بسيار به ارث گذاشت و او
هامش
[ 1 ] الفهرست : 126 ، تاريخ بغداد 5 : 327 ، نزهة الالبّاء : 109 ، انباه الرواة 3 : 143 ، مراتب النحويين : 67 ، طبقات الزبيدى : 197 ، عبر الذهبى 1 : 409 ، سير الذهبى 10 : 651 ، ميزان الاعتدال 3 : 567 ، البداية و النهاية 10 : 308 ، النجوم الزاهرة 2 : 260 ، الشذرات 2 : 71 ، الوافى 3 : 114 ، بغية الوعاة 1 : 115 ، طبقات المفسرين 2 : 151 .
[ 2 ] الوافى 3 : 125 ، الفوات 3 : 369 ، بغية الوعاة 1 : 115 ، ابن الشعار 6 : 161 ، الشذرات 5 : 93 .