74 - احمد بن حسين [ 1 ] بن قاسم بن حسن ، ابو على [ 2 ]
ابو بكر كنيهء وى بود ، ملقب به فلكى ، جد ابو الفضل فلكى حافظ همدانى . شيرويه بن شهردار گويد : امامى بود جامع هر فن ، عالم به ادب و نحو و عروض و ساير علوم ، خصوصا در علم حساب ، ازاينرو او را حاسب مىگفتند و فلكى لقب داده بودند .
وى مردى با هيبت و شكوهمند بود و در نزد مردم صاحب منزلت . در ماه ذوالقعدهء سال 384 در سن 85 سالگى در گذشت .
75 - احمد بن حسن بن محمد بن يمان بن فتح دينارى [ 3 ]
كنيهاش ابو عبد الله بود و بهرهمند از ادب . ولى اشتهارش بيشتر به حسن خطش بود كه به نهايت رسيده بود .
ابو الوزير عميد الدوله ابو سعد بن عبد الرحيم در اخبار فرزندش عبد الجبار بن احمد گويد : پدرش ابو عبد الله دينارى مردى مقدّم و مكرّم بود . خط ابو عبد الله بن مقله را نيك تقليد مىكرد . فرزندى داشت اهل ادب كه او را ابو يعلى عبد الجبار مىگفتند و ما در موضع خود از او ياد خواهيم كرد .
76 - احمد بن حسين ، معروف به ابن شقير [ 4 ]
ابو بكر در نحو سر آمد بود . از احمد بن عبيد بن ناصح علم آموخت . كتابهاى واقدى را از او روايت مىنمود .
در ماه صفر سال 317 در ايام خلافت مقتدر وفات كرد ، در طبقهء ابو بكر بن سرّاج بود .
او را آثارى است از آن جمله كتاب مختصرى در علم نحو و كتاب المقصور و الممدود و كتاب المذكّر و المؤنث .
در كتاب ابن مسعر [ 5 ] خواندم كه كتاب الجمل كه به خليل بن احمد نسبت دادهاند از تصانيف ابن شقير است . در آن كتاب مىگويد كه نصب بر چهل وجه است .
هامش
[ 1 ] م : حسن .
[ 2 ] الوافى 6 : 305 ، بغية الوعاة 1 : 303 . در اين دو كتاب نام پدرش حسن آمده .
[ 3 ] الوافى : 310 ( از ياقوت ) .
[ 4 ] اخبار النحويين البصريين : 109 ، تاريخ بغداد 4 : 89 ، انباه الرواة 1 : 34 ، الوافى 349 ، بغية الوعاة 302 ( احمد بن حسن ) ، نزهة الانباء : 142 .
[ 5 ] م . مسعده .