در اين ايام بنى مرين در باديهء خويش از فيكيك تا صا و ملويه در جولان بودند و به هنگامى كه به طرف ارتفاعات و روستاها كوچ مىكردند و اين از آغاز دولت موحدين و پيش از ايشان عادت آنان بود - به اطراف كرسيف و تا وطاط نيز مىرفتند و در آنجا با بقاياى قبايل زناتهء نخستين ، چون مكناسه در جبال تازى و بنى يرنيان از تيرههاى مغراوه كه در دژهاى وطاط در مناطق بالادست ملويه مىزيستند روابط دوستانه برقرار مىكردند . بنى مرين در بهار و تابستان در اين نواحى بودند و در زمستان براى طلب قوت به جنوب مىرفتند . چون اوضاع بلاد مغرب را آشفته يافتند فرصت نگهداشتند و سپس از كوهستانها درون شهرها داخل شدند و در اطراف پراكنده گشتند و سواران خود را به قتل و تاراج در سراسر قلمرو موحدين گسيل داشتند . رعايا از بيم سواران تاراجگر به پناهگاههاى خود خزيدند و به دولت خويش شكايتها بردند و چون كارى از ايشان ساخته نبود ، رابطهء ميان رعايا و سلطان و دولت تيره شد . رعايا خواستار جنگ با مهاجمان و بركندن ريشهء آنان بودند . خليفه المستنصر ، سركرده موحدين ابو على بن وانودين را به جمع آورى سپاهيان و فرا خواندن جماعاتى از مراكش ترغيب كرد و او را به نزد السيد ابو ابراهيم بن امير الموحدين يوسف بن عبد المؤمن كه در فاس امارت داشت روان نمود و فرمانش داد كه به جنگ با بنى مرين اقدام كند و چنان كشتارشان كند كه حتى يك تن از ايشان باقى نماند . خبر به بنى مرين كه در اطراف ريف و بلاد بطويه بودند رسيد بار و بنهء خويش در دژ تازوطا نهادند و براى رويارويى با خصم در حركت آمدند دو گروه در وادى نكور برهم زدند . پيروزى نصيب بنى مرين شد و شكست در لشكر موحدين افتاد بنى مرين با دستهاى پر از انواع غنايم بر جاى ماندند و موحدين به تازى و فاس باز گشتند . چون موحدين در اين پيكار حتى جامههاى خود را از دست داده و عريان بودند با برگهاى درختى كه در مغرب آن را مشغله گويند ، عورت خود را پوشيده بودند آن سال را عام المشغله ناميدند .
بنى مرين سپس به تازى حمله كردند و پادگان ديگرى را كه در آنجا بود پراكنده ساختند . آنگاه ميان بنى محمد كه رؤساى ايشان بودند اختلاف افتاد و بنى عسكر بن محمد به سبب رقابتى كه ميان آنها و پسران عمويشان حمامة بن محمد بر سر رياست پديد آمده بود ، از ايشان جدا شدند . و عبد الحق و قوم او را رها كردند و به اولياء موحدين و پادگان مغرب كه از قبايل رياح بودند پيوستند . اين قبيله را المنصور از افريقيه آورده بود و در هبط و از غار جاى داده بود . قبايل رياح هنوز داراى خوى بدويت بودند . بنى عسكر به ايشان پيوستند و از ايشان براى نبرد با قوم خود يارى گرفتند .
اينان در سال 614 به جنگ بنى مرين آمدند در اين جنگ امير بنى مرين عبد الحق و پسر بزرگش ادريس كشته شدند و در اين نبرد حمامة بن يصليتن از بنى عسكر و امير ابن محيو السكمى
تاريخ ابن خلدون ( فارسي ) — صفحة 187
مساهمون: ابن خلدون
ص١٨٧