است كه خارج از تعين ماهيات است .
مثلا اگر فرض كرديم كه نماز در مسجد افضل است ولى فرد نماز گزار در هنگام نماز از اينكه در مسجد است غافل شد يا اينكه امر بر او مشتبه گشت و خود را در غير مسجد پنداشت و با اين حال نماز گذارد ضررى بنمازش نميرسد و در اينكه در مسجد بوده ، اشكالى نخواهد بود ، بلى به ثوابى كه با قصد خواندن نماز در مسجد ، براى او بود دست نخواهد يافت ، بلكه آنچه از اخبار و روايات بر مىآيد مسئله در باب نيت از آنچه ما گفتيم وسيعتر است ، مثل اينكه اگر كسى از اينكه ماه رمضان فرا رسيده بىخبر بود ، و با نيت روزهء غير ماه رمضان روزه گرفت ، روزه هايش به روزهء ماه رمضان حساب خواهد شد .
در معناى كلمهء « اسم »
پس از اين بحث مناسب است كه سخنى دربارهء تفسير اسم بيان داريم :
تفسير اسم به « سمة » كه به معناى علامت و نشانه است در اخبار معروف است ، و اخبارى كه در زمينهء حدوث اسماء پروردگار رسيده به حد تواتر و رواياتى كه در اثبات اسماء عينيه اى كه براى ذات اقدس حق است وارد شده بسيار است ، همچنين روايات زيادى در اين باب كه اهل بيت معصومين عليهم السّلام اسماء حسناى خداوندى هستند وارد شده ، و از اين روايات چنين استفاده مىشود كه همهء افعال خداوند در اين عالم ، از ابداع ، و خلق ، و رزق ، و حفظ و غير اينها همه و همه قضيهء اسماء خداوندى است ، و ذات اقدس حق بعضى از مخلوقات را واسطهء آفرينش بعضى ديگر نموده و آن واسطه را اسم خود دانسته است .
چنان كه از مضامين بعضى از ادعيه اين حقيقت بدست مىآيد و ما در دعاها