ميخوانيم :
اسئلك باسمك الذي خلقت به البحر و باسمك الذي خلقت به الجبال .
از تو ميخواهم به آن اسمت كه دريا را با آن آفريدى ، و به آن اسمت كه با آن كوهها را پديد آوردى .
و براى اسماء پروردگار مراتبى است كه مرتبهء بعضى بالاتر از مرتبهء بعضى ديگر است ، و اعظم اسماء او همان مخلوق اول است كه واسطهء بين ذات اقدس حق و بين غير او است كه با كمك بعضى از اخبار و روايات ، اين مخلوق اول با نور پيامبر ما محمد ابن عبد اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله و آل آن حضرت كه در اين نورانيت با او متحد هستند انطباق دارد .
و بىمناسبت نيست كه بعضى از رواياتى كه در اثبات اين مطلب رسيده بيان داريم :
از جمله در كتاب توحيد روايت شده كه از حضرت رضا عليه السّلام از تفسير « بسم اللَّه » سؤال شد ، حضرت فرمود :
معناى سخن كسى كه مىگويد : « بسم اللَّه » يعنى خود را به نشانه و علامتى از نشانههاى خداوند كه عبادت او باشد علامت گذارى نمودم ، راوى مىگويد گفتم « سمة » چيست ؟ حضرت فرمود : يعنى نشانه و علامت .
مىگويم آن كس كه حقيقت تسمية را محقق سازد در واقع بمقام عبوديت حق تعالى دست يافته است ، عبوديتى كه كنه و جوهرهء آن ربوبيت و پروردگارى است ، و آن نشانهء ربوبيت و مظهر آن است ، زيرا عبوديت ، فناء است و تبعيت ، و قابليت ، و سؤال و التجاء ، و اعتصام ،
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 352
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٥٢