و ربوبيت كمال است و ، جود ، و بخشش ، و اعطاء و ايجاد ، و امداد ، و تأثير ، و اولى مظهر دومى ، و زمينهء ظهور و بروز آن است ، بنابر اين آن كس كه نفسش را به نشانههاى بندگى كه همان جهات فقر و فناء باشد علامت بزند در حقيقت به آنچه كه از تأثير ربوبيت اراده نموده دست يافته است .
و كسى كه خود را با نشانههاى نفسانى خود علامت بزند يعنى براى خود حول و قوه و قدرتى قائل باشد و ببيند ، خود حجاب خود گشته ، و نفس او حجاب بين او و پروردگارش شده است ، بيان مطلب اينكه براى هر ممكن موجود ، زوجى تركيبى است كه براى آن نيز وجود و ماهيتى است ، يعنى براى وجود خاص هر ممكنى دو جهت است ، جهتى از پروردگارش كه همان جهت ايجاد و پيدايش او از ناحيهء حضرت حق باشد ، و جهتى از نفس خود او كه همان انانيت و ماهيت او است ، كه اگر از جهت پيدايش او از ناحيهء حضرت حق قطع نظر كنيم اين جهت دوم فناء و عدم خواهد بود ، و كسى كه كارى انجام مىدهد اگر به اين حقيقت توجه داشته باشد كه از جهت خود او جز فقر و نياز چيز ديگرى نيست ، و حول و قوه اش همه و همه از جهت ايجاد حضرت حق تعالى او را مىباشد در حقيقت خود را به نشانه اى از نشانههاى خداوندى كه همان فقر و فناء خود او باشد علامت گذارى نموده ، و همين امر ، نشانه اى از نشانههاى خدائى است ، بعبارت ديگر ، هر گاه او خود را فقير و فانى ، بلكه فقر و فناء ببيند ، در تحصيل و دستيابى به آنچه كه در پى آن است به خدا و اسماء او توجه خواهد داشت .
روايت ديگر در كتاب كافى ، و توحيد ، از امام صادق عليه السّلام روايت
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 353
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٥٣