كند كه در مذمت و تهديد معصيت كاران است خويشتن را مخاطب آن آيه به حساب آورده و منتظر وقوع آن عذاب بر خويشتن باشد .
اين همان مطلبى است كه مولا امير المؤمنين عليه السّلام در وصف متقين و پرهيزگاران بيان ميدارد و مىفرمايد :
و اذا مرّوا بآية تخويف اصغوا إليها مسامع قلوبهم و ظنّوا انّ زفير جهنّم في آذانهم .
و آنگاه كه به آيه اى رسند كه تخويف و تهديدى در آن هست گوش دل به آن فرا ميدهند بدانسان كه گويا صداى شعلههاى آتش دوزخ در گوشهاى آنها است . و اگر حالش چنين بود و نفسش را در همه اعمال مقصر ديد ، اين رويه سبب قرب و نزديكى او به رضايت و خشنودى پروردگارش مىشود . پس آن كس كه در حال قرب و نزديكى خود را دور ببيند ذات اقدس حق بر او لطف نموده و او را خائف و بيمناك سازد و بدينوسيله بدرجهء بالاترى از قرب و نزديكى دست مىيابد ، و آن كس كه در بعد و دورى از خداوند خود را نزديك به او تصور نمايد همين امنيت خاطر ، سبب فريب او گشته و او را دور تر مىسازد .
و ترقى عبارت از اينست كه در قرائت قرآن مدام در حال ترقى و بالا رفتن باشد تا بدانجا كه كلام را از خود ذات اقدس حق بشنود چنان كه در روايتى كه از امام صادق عليه السّلام بيان داشتيم شنيدى كه حضرت فرمود :
آنقدر آن آيه را تكرار نمودم كه آن آيه را از گوينده اش شنيدم ، زيرا درجات قرائت مختلف است كه پائينترين آن سه درجه است و پائينترين آن نيز اينست كه قارى قرآن چنين تصور كند كه در پيشگاه خداوند متعال ايستاده و قرآن را بر او قرائت مىكند در حالى كه ذات
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 337
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٣٧