مىنمودم ، ولى حلاوتى در آن نمىيافتم ، تا آنگاه كه بگونه اى تلاوت نمودم كه گويا از رسولخدا صلَّى اللَّه عليه و آله مىشنوم ، و باز تلاوت نمودم ، و تلاوت نمودم تا آنگاه كه گويا آن را از جبرئيل مىشنوم پس از اين مرتبه بود كه خطاب رسيد يك منزل بيش نمانده است ، و الآن آن را از متكلمش مىشنوم و از اين حال لذت و نعمتى نصيبم گشته كه ديگر نميتوانم از آن در گذرم .
و اما تفكر و تفهم ، بدانگونه كه در گذشته مفصلا بيان داشتيم نميتوان در نماز رعايت اين دو امر را نمود زيرا موجب مىشود كه نماز گزار از صورت نماز ، خارج شود ، و لذا بايد بگونه اى كه به صورت نماز خللى وارد نشود تفكر و تفهم انجام گيرد .
در اينجا بى مناسبت نيست كه اجمالا به آنچه كه در تفسير سورههاى فاتحة الكتاب ، و قدر ، و توحيد وارد شده اشاره اى داشته باشيم ، زيرا اين سه سوره غالبا در نمازهاى پنجگانه قرائت مىشود ، پس با استعانت به بسم اللَّه الرحمن الرحيم ميگوئيم : از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه از گفتن بسم اللَّه غفلت منما هر چند كه در پى آن امرى كوچك و بىمقدار باشد و از آن حضرت رسيده كه فرمود : هر كس از شيعيان ما ترك گفتن بسم اللَّه كند خدا او را به امرى ناخوشايند امتحان كند تا موجب توجه او بر شكر و ثناء ، و محو آثار تقصيرش گردد .
و در اخبار آمده كه يكى از شيعيان در محضر مولا على عليه السّلام هنگام نشستن از گفتن بسم اللَّه غفلت نمود پس افتاد و سرش شكست امام عليه السّلام به او فرمود : اين بخاطر ترك بسم اللَّه بود ، و در اخبار ما و اخبار عامه احاديث بسيارى در اين زمينه آمده است .
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 339
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٣٩