قرآن را قرائت نمايد ، ولى نه قلبش نرم گرديد و نه اين احوال در جوارح و اعضايش به انجام عمل نيك ، اثر گذاشت ، طبق فرمايش امام صادق عليه السّلام شأن عظيم خداوندى را خوار شمرده است ، و شايد اين حقيقت را بتوان از اين آيهء شريفه فهميد كه مىفرمايد :
وَ مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرِى فَانَّ لَه مَعيشةً ضَنْكا . 20 : 124 ترجمه : آن كس كه از ذكر و ياد من روى گرداند براى او زندگى سخت و تنگى خواهد بود .
پس ميبايست كه هنگام قرائت قرآن ، زبان ، واعظ ، و عقل مترجم ، و قلب و ساير جوارح و اعضاء متعظ و پندپذير باشد .
و در اين زمينه حكايتهاى عجيبى از توبه و غشوة و هلاكت بعضى از افراد در هنگام قرائت قرآن رسيده ، و مثلا تأثر از ترس جهنم موجب شده كه حقيقت دوزخ بر او مكشوف گشته و او آن را بالعيان ديده است ، همچنين شادمانى و بشارت از بهشت ، سبب شده كه حقيقت آن براى او آشكار گرديده و آن را بالعيان مشاهده نموده و در زمرهء يقين دارندگان به ثواب و عقاب در آمده است ، و همين طور مسائل ديگر .
اما تبرى ، عبارت از اينست كه قارى قرآن هيچ حول و قوه اى براى خود نبيند ، و از نگاه بخويشتن بديدهء رضا و خوشبينى بر حذر باشد ، و هرگز اعمال و كردارش موجب اعجاب و خود پسندى او نگردد ، و آنگاه كه ذكرى از صالحان و مقربان مىشود مبادا خود را در زمرهء آنها بداند ، بلكه آرزو كند كه خداوند بفضل و عنايت خويش او را در زمرهء آنها در آورد و مشتاق لقاء آنها باشد ، و هر گاه آيه اى تلاوت
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 336
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٣٦