قرائت قرآن بايد متوجه باشد كه مقصود از خطابها در اين كتاب ، او است ، و هر گاه آيه اى تلاوت نمود كه مشتمل بر امر و يا نهيى است بايد بداند كه او است كه از طرف خدا به انجام آن امر مأمور شده و يا از آن كار باز داشته شده و همچنين در وعد وعيد و غير اينها . چرا كه قرآن براى هدايت همهء امت نازل گشته و هر آن كس را كه تابع رضوان و خشنودى حقتعالى باشد ذات اقدس حق به راههاى سلامت و صواب رهنمون خواهد بود و بقول قرآن آنها را از تاريكى خارج و بسوى نور خواهد برد ، و بصراط مستقيم هدايت خواهد كرد ، چون بقول قرآن اين كتاب بينشها و مايهء بصيرت و بينائى مردمان و هدايت و رحمت براى پرهيزگاران است ، حال كه نزول اين كتاب بدين منظور بوده پس هر خواننده اى ميبايست خود را مخاطب و مقصود خطابهاى اين كتاب بداند .
و اما تأثر ، عبارت از اينست كه انسان با اختلاف آيات ، حالش تغيير كند ، و حالش مناسب با آيه اى باشد كه تلاوت مىكند پس اگر آيات عذاب را تلاوت نمايد محزون گردد و از ترس بگريد ، و هر گاه آيات رحمت را قرائت نمايد شادمان گردد ، و خلاصه با هر آيه اى رنگ همان آيه را به خود بگيرد ، و حالى مناسب با آن برايش پيدا شود .
پس آنگاه كه اين آيات را قرائت كند كه خداوند مىفرمايد :
خذوه فغلوه ، ثم الجحيم صلوه . 69 : 30 - 31 بگيريد او را و در زنجيرش كنيد سپس به طرف دوزخش كشيد ، آن چنان رنجيده خاطر و محزون گردد كه گويا دارد مىميرد ، و هر گاه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 334
مساهمون: رضا رجب زاده
ص٣٣٤