بزرگوارى روى به او نموده و با بردبارى در مقابل آن همه خطا باز او را به توبه و بازگشت بسوى خود فرا مىخواند و بقبول توبه اش وعده ميدهد و او نفس خود را كه به گناه عادت نموده ، از قيام به پاسخ دعوت او كسل مىبيند ، از اين همه لطف و مرحمت از طرف او ، و اين همه خطا و گناه و روى گردانيدن از طرف خود ، اظهار شرمسارى و حيا نكند .
و اين خصال ششگانه اى كه ما بيان داشتيم لازمهء همهء نماز است ، گر چه براى بعضى از اجزاء نماز خصوصيتى است كه با بعضى از اين خصال تناسب بيشترى دارد ، بعنوان مثال ، حالت تشهد و سلام با حياء و رجاء مناسبتر از غير آن دو است ، و حال قيام و ركوع و سجود ، با تعظيم و خوف مناسبتر است ، و براى هر جزء از اجزاء نماز و هر قول و فعل از اقوال و افعال آن ، حالى مخصوص به آن هست ، مثلا حمد و تنزيه براى آنكه حمد مىگويد و تسبيح مىكند ملازم با حالتى مناسب با اين دو صفت هست ، همچنين براى كسى كه مىگويد : اياك نعبد . اخلاص لازم است ، و اگر تو گفتى الحمد للَّه . معنايش اينست كه جميع نعمتها از خدا است ، و هر چه حمد و ثناء هست براى او است و لازمهء اين گفتن اينست كه قلبت هم موافق با آنچه بر زبانت جارى مىشود باشد ، و هنگام گفتن الحمد للَّه ، تمام نعمتها را از او بدانى نه از وسايط ، و اگر كسى حالش چنين باشد ديگر براى جلب نعمتى تملق نمىگويد ، و همچنين بقيهء افعال و اقوال نماز ، كه به همين زودى تفصيل آن را هنگام بحث از هر جزء از اجزاء نماز بيان خواهيم داشت إن شاء اللَّه .
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 196
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٩٦