فصل « در بيان رو به قبله نمودن »
سزاوار است كه مؤمن به اين حقيقت معرفت داشته باشد كه جميع مكانها نسبت بوجود حق تعالى و احاطه او يكسان است و از اين جهت جميع جهات يكى است ، و لكن براى او در هر عالمى بالنسبة به اهل آن عالم وجهى است و لطف او اقتضاى اين را دارد كه حتى بدنهاى ما را به شرف توجه بسوى خود متشرف سازد . چنان كه قلوب ما را به اين تشريف مشرف نموده است . و لذا خانه اش را در اين زمين بما شناسانيد تا در ظاهر و باطن ، و با بدن و قلب توجه ما به او باشد ، و او را بر اين همه لطف حمد و ثنا است كه او سزاوار حمد و ستايش است ، و مبادا كه چنين توهم كنى كه دل را رو به خدا نمودن ، و در نماز قلب را متوجه او ساختن دليلى ندارد زيرا كه اگر به كتاب و سنت و عقل مراجعه كنى مىبينى كه جملگى بر لزوم اين امر متفقند ، و بلكه توجه باطن را به خدا مهمتر از روى آوردن بدن به سمت كعبه ميدانند ، آيا مىپندارى كه از همه جا بريدن و از ساير امور روى گردانيدن و تنها به امر خدا توجه نمودن و روى دل سوى او داشتن از تو خواسته نشده است ؟ هيهات كه چنين باشد بلكه اين ، از همه مهمتر است ، و اين ظواهر كه مىبينى بدان امر شده بخاطر توجه به آن
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 197
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٩٧