چگونه ذات اقدس حق بدست خود زمين را گسترش داد و وسايل زندگى را براى او فراهم نمود ، پس به قدر استطاعت خود بشكر اين منعمى كه نعمتهايش از شماره بيرون است بپردازد .
و آن اخبار و رواياتى كه بر تعظيم و بزرگداشت ايام مواليد و خلافت ظاهرى ائمه عليهم السّلام دلالت مىكند ، بر تعظيم ايام وفات و شهادت و مصيبات آنها و اظهار حزن و جزع در اين ايام دلالت دارد ، و كمترين وظيفهء مؤمن در اين ايام اينست كه مصيبت اينان بر او از هر مصيبت ديگرى كه متوجه او و يا عزيزانش شود ، سختتر باشد ، تا در درجهء آنها قرار گيرد ، چنان كه اخبار و روايات گوياى اين حقيقت است ، بخصوص ايام محرم ، و روز عاشورا ، كه نزد خداى تبارك و تعالى و اهل ملكوت و آسمانها و در عالم روحانى اين روز ، روزى بس بزرگ است .
در بارگاه قدس كه جاى ملال نيست * سرهاى قدسيان همه بر زانوى غم است
و آنچه در بعضى از اخبار در زمينهء اهميت اين روز بزرگ رسيده بگونه اى است كه عقل را حيران مىسازد و از روايات چنين بر مىآيد كه اين روز پس از شهادت حسين بن على عليه السّلام عظمت نيافت بلكه نزد امتهاى گذشته هم روزى بزرگ بوده است و خداى متعال مصيبت اين امام مظلوم را براى انبياء بيان داشت و آنها بر اين مصيبت بزرگ گريستند و با پيامبر اسلام در عزاء فرزندش حسين عليه السّلام شركت جستند و از اين راه به اجرى عظيم نزد خداى متعال دست يافتند ، و سزاوار است كه مؤمن رواياتى را كه در تعظيم و جلالت قدر اين روز و اجر و پاداش فراوانى كه متعلق به آن است رسيده مورد قبول قرار دهد .