روز اظهار نمايد ، و خود را زينت كند و با مواليان آن حضرت بانواع مهربانيها دوستى و محبت نمايد ، و با زيارت و مصافحه و معانقه و دعوت و هبة و عطاء و خوشروئى در گفتار در اين روز اين دوستى و محبت را اظهار نمايد و سپاس و حمد خدا بسيار گويد و آنچه كه در باب ملاقات با مؤمنين در اين روز رسيده در ديدار با برادران بر زبان آورد و از اعمال و اذكارى كه براى اين روز رسيده غفلت نكند كه اجرى عظيم براى آن بيان شده است ، چون در اين روز هر عمل خيرى كه مؤمن انجام دهد جزاء و پاداشش بسيار و نزد خدا بزرگ شمرده مىشود هر چند كه اندك باشد و از خواندن زيارت مفصلى كه در اين روز براى آن حضرت آمده غافل نشود و به پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله و ائمه عليهم السّلام بخصوص به امام زمان عليه السّلام تبريك و تهنيت گويد ، و با امام زمان خود ببعضى از فقرات دعاى ندبه بمناجات بپردازد و از فقدان نعمت حضور آن بزرگوار در مثل چنين روز بزرگى حسرت بخورد و بخواص امير المؤمنين عليه السّلام و ملائكه ، بخصوص جبرئيل كه در بسيارى از موارد به كمك و يارى آن حضرت مىشتافت تبريك و تهنيت بگويد . همچنين براى ساير اوقاتى كه در آن اوقات نعمت خاص و يا عامى از ناحيهء حضرت پروردگار نصيب بندگانش گشته است مراقبتى خاص و فكرى مخصوص به آن هست ، مثل روز دحو الارض كه ميبايست در اين روز به اين بينديشد كه در چنين روزى خدا ببندگانش به بناء مسكن و ايجاد مواد رزق و روزى آنها نعمت بخشيد و با خود فكر كند كه اگر يكى از ملوك و سلاطين دنيا ، يكى از اين كارها را بدست خود براى وى انجام دهد چه اندازه مايه فخر و مباهات براى او مىشود ، و بعد آن را با اين نعمت بزرگ الهى مقايسه كند كه
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 150
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٥٠