و اگر بخواهد اين روايات را از جميع وجوهش با دليل و برهان بپذيرد تا استبعاد عقل با دليل از ميان برداشته شود ، در آنچه از شيخ عارف محقق كامل شيخ حسن نجفى حكايت شده بينديشد تا جواب اين مسأله را بيابد .
مىگويند وقتى كه سيد العلماء و سليل آله طه بحر العلوم قدس سره از حكمت عظمت اين امر در اين حد از او پرسيد مرحوم آقا شيخ حسين در جواب فرمود : كه حسين ابن على عليه السّلام با اينكه بندهء مملوك خدا بود در راه محبت خدا از همهء هستى خود گذشت ، و مال و اهل و اولاد و عرض و حتى جسد شريفش را پس از شهادت در راه خدا داد ، و تمام اهل و اولاد خود را در اين راه بخشيد حتى طفل شير خواره اش را ، و بر همهء مصيباتى كه بر بدن شريفش وارد آمد صبر نمود و خلاصهء كلام آنكه او همهء هستى خود را براى خدا بخشيد و خداى متعال سزاوارتر و اولى به اينست كه همه چيز را به او ببخشد و چه نيكو جوابى داده است زيرا انسان اگر در واقعهء كربلا و بخصوص شهادت آن امام عليه السّلام بينديشد ، مسئله را مسئله اى بس بزرگ مييابد ، بعنوان مثال شهيد و كشته در عالم زياد است ، ولى مقتولين و شهداء هر يك بيك نوع كشتن كشته مىشود مثل ذبح و نحر و حزن و گرسنگى و امثال آن ، ولى حسين ابن على عليه السّلام در روز عاشورا بجميع اينها كشته شد و شدت عطش آن بزرگوار در آن روز به حدى بود كه اگر كسى بگويد عطش آن امام عليه السّلام به اندازه اى بود كه اگر ميان اهل عالم تقسيم شود همه از تشنگى مىميرند كسى نمىتواند نفى كند ، زيرا در بيان شدت عطش آن بزرگوار در آن روز تعبيرات و بياناتى از خداى متعال در احاديث قدسى و از خود آن
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 152
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٥٢