من كنت مولاه فهذا على مولاه
و همچنين ساير ائمه معصومين عليهم السّلام آن فوائد نيز هست ، و سزاوار است كه مؤمن به فرح و شادى آنها شاد باشد ، قدم جاى قدم آنها نهد ، و بهدايت آنها راه بيابد ، و دوستان آنها را دوست ، و دشمنان آنها را دشمن بدارد و بر اين نعمتهاى بزرگ كه در چنين روزهائى خدا ببندگانش ارزانى داشته ، به قدر قدرت و استطاعت خود ، خدا را سپاس گويد ، و بداند كه اگر خدا عمر جاودانه اى به او عطا ميكرد ، و او همهء اين عمر را در يك سجدهء شكر بر اين نعمت مىگذرانيد يكهزارم حق اين نعمت را ادا نكرده بود . و در اين روزها سزاوار است كه باظهار آثار فرح و شادمانى بپردازد و به اوليا و دوستان آنها بهر اندازه كه ممكن هست محبت كند ، و حقوق موالات و برادرى در ولايت را ادا نمايد كه اين خود بابى عظيم از سعادت است كه در آن خير كثير و فراوانى نهفته است .
و اخبار متواتره اى در اين زمينه رسيده كه اين امر از بزرگترين شعبههاى ايمان است ، بلكه بعضى از اخبار گوياى اين حقيقت است كه ايمان چيزى جز حب و بغض نيست ، و ما براى نمونه بعضى از اين روايات را در اينجا مىآوريم :
در كافى از امام باقر عليه السّلام روايت شده كه آن حضرت از قول پيامبر صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : آنان كه در راه خدا دوست بدارند روز قيامت بر زمينى از زبرجد سبز در ظل عرش خدا در سمت راست او هستند ، و هر دو دست خدا دست راست است ، صورتهاى اينان از خورشيد تابان سفيدتر و نورانىتر است ، و هر ملك مقرب و هر نبى مرسلى بمقام و
اسرار الصلوة ( فارسي ) — صفحة 148
مساهمون: رضا رجب زاده
ص١٤٨