حنيش منتقل شد . آنگاه سلطان ابو الحسن بر ممالك بنى عبد الواد غلبه يافت و آنان را به مغرب منتقل نمود . آنگاه فرمانروايى به ابو الحملات بن عايد بن ثابت رسيد و او پسر عم حنيش بود كه در طاعونى سخت كه در اواسط اين قرن ( قرن هشتم ) به هنگام نزول سلطان ابو الحسن از تونس به الجزاير ، پديد آمد ، هلاك شد . پس از او ابراهيم بن نصر به امارت رسيد .
همواره رياست با ابراهيم بود تا آنگاه كه پس از استيلاى سلطان ابو عنان بر مردم مغرب - چنان كه در اخبار او خواهيم آورد - به هلاكت رسيد . آنگاه پسرش سالم بن ابراهيم به رياست رسيد . اينان خراجگزاران مليكش بودند و پس از او به واليان الجزاير خراج مىدادند .
تا آنگاه كه در ايام خروج ابو زيان و حصين بر ابو حمو ، در سالهاى 760 - چنان كه گفتيم - باد بر پرچم عرب وزيد . شيخشان در اين عهد سالم بن ابراهيم بن نصر بن حنيش بن بو حميد بن ثابت بن محمد بن سباع بود . او نيز در اين فتنه داخل شد و با ابو حمو عقد دوستى بست و بارها بر او بشوريد . و چون بنى مرين بر تلمسان غلبه يافتند به ايشان گرويد و رسولان او به نزد ايشان به مغرب روان شدند .
سپس سلطان عبد العزيز به هلاكت رسيد و ابو حمو به فرمانروايى خود باز گرديد و حوادث پى در پى بيامد . سالم بترسيد و ابو زيان را فراخواند و بر الجزاير گماشت . ابو حمو در سال 779 به سوى او لشكر كشيد و جمعش را بپراكند و سالم به خدمتش باز گرديد و از ابو زيان - چنان كه گفتيم - جدا شد . آنگاه ابو حمو بر سر او لشكر كشيد و در جبال متيجه چند روز معدود محاصرهاش كرد تا عاقبت او را امان داد و فرود آورد .
سپس بر او خشم گرفت و بگرفتش و در اسارت او را به تلمسان فرستاد و با ضربههاى نيزه به قتلش آورد و نشانش بر افتاد و رياست كه ثعالبه شايستهء او نبودند از ميان برفت .
سپس ديگر برادران و افراد عشيرهء او را بكشت يا اسير كرد و اموالشان را به تاراج برد و به كلى پايمال حوادث شدند . و اللّه يخلق ما يشاء .
ذوى منصور
فرزندان منصور بن محمد بزرگترين قبايل معقلاند . جمعيت و مرزهايشان در حوالى مغرب اقصى است ، در جانب جنوبى آن ما بين ملويه و درعه . ايشان را چهار بطن است : بنى حسين بنى بو الحسين كه اين دو با هم برادرند . و عمار نه فرزندان عمران و منبات فرزندان منبا . عمران و منبا نيز برادرند . اين دو بطن را جميعا احلاف گويند . اما فرزندان ابو الحسن از سير و سفر باز ماندهاند و در قلعههايى كه در صحرا ، ميان تافيلالت و تيكورارين برگزيدهاند ، زندگى مىكنند . بنى حسين جمهور ذوى منصورند . و دارندهء عزت . و رياست ايشان در ايام بنى مرين در ميان فرزندان خالد بن جرمون بن جرار بن عرفة بن فارس بن على بن فارس بن حسين بن منصور بود و در ايام سلطان ابو الحسن از آن على بن غانم بود . چون خالد در اثر حادثهاى به هلاكت رسيد