وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ إِنَّهُ كانَ حَلِيماً غَفُوراً .
ملحدان و مشركان ، تسبيح گفتن آنها را نمىفهمند ؛ زيرا آنان از خدا و عظمت او در آفرينش منحرف شدهاند و يا اينكه از درك رازها و شگفتىهاى جهان هستى ناتوانند . ابن عربى در جزء چهارم كتاب الفتوحات المكّيه ، سخنى دارد كه خلاصه و توضيح آن چنين است : خدا را نشانههاى گوناگونى است كه برخى از آنها از طريق عقل ، برخى از طريق گوش و برخى به وسيلهء چشم درك مىشوند . بر انسان است كه اين ابزار را براى شناخت آيات خدا كه آنها را در كتابش يادآور شده است بهكار گيرد و هرزمان كه به اين آيات شناخت و ايمان پيدا كند و به موجب آن عمل كند ، وى از اهل قرآن ، اهل اللّه و اخلاصمندان او خواهد بود .
ابن عربى سپس مىگويد : تمام هستى را چنان تلقى كن كه كتابى است كه به حق و از جانب حق سخن مىگويد . اين گفتهء ابن عربى نظير سخن يكى از عارفان است كه مىگويد : براى خدا دو كتاب است : يكى از آنها با زبان گفتار سخن مىگويد و آن قرآن است و ديگرى با زبان حال سخن مىگويد و آن جهان هستى است .