نسبت به بتهايشان مشكوك سازد و آنها را از پرستش اين بتها منصرف كند ، زيرا معجزهها با دستان او آشكار گشته و دلايل و شواهد بسيارى ارائه داده است . همچنين آنان اعتراف كردند كه با خردشان به ستيز برخاسته و مغلوب شهوتها و هوسهاى خود شدهاند : « اگر به خاطر خدايانمان سرسختى نمىكرديم نزديك بود كه ما را از پرستش آنها گمراه كند » . اين سخن مشركان يك نوع بىشرمى رسواكننده است و ميان آن و مسخره كردن محمّد صلّى اللّه عليه و إله تناقض آشكار وجود دارد ؛ زيرا از يكسو او را به باد مسخره مىگيرند و از سوى ديگر در همين زمان به برخوردارى او از نيروى حجت و دليل اعتراف مىكنند . هر باطلگرايى چنين است : درحالىكه خود او احساس نمىكند ، گفتارهايش متضادّ و گوناگون است . راز اين تضادّ هم آن است كه حق ، خودش را اثبات و در گفتار دشمنان و كافران - با اينكه آنها نمىخواهند - آشكار مىكند .
وَ سَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلًا .
مشركان گفتند : محمّد نزديك بود كه ما را گمراه سازد . خداوند به ايشان پاسخ مىدهد : بهزودى در روز قيامت كه با وحشت بزرگ رويارو مىشويد ، خواهيد فهميد كه شما گمراه و زيانكاريد ، نه محمّد صلّى اللّه عليه و إله و كسانى كه به او ايمان آوردهاند .
أَ رَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلهَهُ هَواهُ .
هركس كه هواى نفسانىاش بر دينش چيره شود ، هواى نفسانىاش را به خدايى گرفته است ، چه بخواهد و چه نخواهد و كسى كه چنين باشد ، اميدى به هدايت او نيست ، زيرا هرچيزى كه تمايل و هواى او را منعكس نكند ، از ديدگاه او بىارزش است .
أَ فَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا .
آيا تو او را از گمراهى و تبهكارى مصون مىدارى ؟ او را رها كن كه خيرى در او نيست . تو هشدار دادى و حجت را تمام كردى و اينك ما هستيم كه از او حسابرسى مىكنيم و مورد مجازاتش قرار مىدهيم .