معناى اين سخن آن است كه نگاه كردن زن به موى مرد روا نباشد ، چنانكه نگاه كردن مرد به موى زن روا نيست . ديگر فقها گفتهاند : بر زن رواست كه به تمام بدن مرد نگاه كند ، جز ميان ناف و زانوى او . تفصيل اين مسئله در كتاب ما به نام الفقه على المذاهب الخمسه در بخش « آنچه پوشش آن واجب و آنچه از بدن نگريستن بدان حرام است » آمده است .
4 .
لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها .
مراد از زينت در اينجا ، محلّ زينت است ؛ زيرا نگاه كردن به خود زينت حرام نيست [ بلكه به اعتبار جايگاهش حرام است ] . مراد از ظاهر جايگاه زينت ، تنها صورت و دو كف دست است . فقها براى اثبات وجوب حجاب به اين آيه استدلال كردهاند و اينكه تمام بدن زن بسان شرمگاه مىباشد . جز آنچه از آن استثنا شده ، يعنى صورت و دو كف دست . از امام صادق عليه السّلام دربارهء دو ساعد پرسيدند : آيا اين دو از مصاديق همان زينتى است كه خداوند دربارهء آن فرموده است : « زينتهاى خود را آشكار نكنند » ؟ امام عليه السّلام فرمود : بله . به استثناى صورت و كف ، بقيه از مصاديق زينت مىباشند ؛ يعنى آشكار كردن آنها حرام است . در احكام الآيات نوشتهء جصاص ، از پيشوايان حنفى آمده است : « مراد از ما ظهر منها صورت و دو كف دست است » . در تفسير رازى شافعى آمده است : « علما وحدت نظر دارند بر اينكه صورت و دو كف دست حكم شرمگاه را ندارد » .
وَ لْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلى جُيُوبِهِنَّ .
« يضربن » ، يعنى بيندازند . الخمار ، يعنى روسرى . الجيب ، يعنى يقهء پيراهن و در اينجا مراد از آن سينه است از باب اطلاق نام حالّ بر محلّ و معناى آيه چنين است : بر زنان است كه روسرىهايشان را از پيش روى رها كنند تا گردنها و سينههاى آنان را بپوشاند . در دوران جاهليت ، زنان سرهايشان را با روسرى مىپوشاندند و آنان را از پشت رها مىكردند و سينه و گردنهاى آنان ديده مىشد . اين زنها بر همين روش بودند ، تا اينكه آيهء مزبور نازل شد و از آن پس ، آنها روسرىهاى خود را از پيشرو رها كردند تا بدينوسيله ، سينهها و گردنهايشان را بپوشانند .