النّفخة : چيزى اندك .
القسط : عدالت .
حاسبين : حسابكنندگان .
الفرقان : چيزى كه حق را از باطل جدا مىكند .
اعراب
« إِذا ما » .
« ما » از لحاظ تركيب زايد است . « القسط » صفت براى « الموازين » است بنابر حذف مضاف : ذوات القسط . « شيئا » مفعول مطلق است براى « تظلم » ؛ زيرا به معناى « ظلما » مىباشد . « باء » در « بنا » زايد و ضمير « نا » فاعل . « حاسبين » تميز است ؛ زيرا بهمعناى ( من حاسبين ) است و نيز جايز است كه حال باشد .
« الَّذِينَ يَخْشَوْنَ »
بدل از « المتّقين » است .
تفسير
قُلْ إِنَّما أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ إِذا ما يُنْذَرُونَ .
اين آيه نظير اين سخن خداوند است : « و بگو : من بيمدهندهء آشكارم » . « 1 » خدا به پيامبرش امر كرد كه به مشركان بگويد : آيا برپا شدن روز قيامت و ترسهاى آن را ريشخند مىكنيد ؟ در حالى كه من از طريق وحى خداوند آن را خبر مىدهم ، نه از طريق خيال و نيز به فرمان خدا شما را بيم مىدهم ، نه به فرمان خودم . لكن درحالىكه گوشهايتان ناشنواست ، چگونه هشدار و بيم دادن را مىشنويد ؟ كسى كه اندرز خدا را اجابت نكند ، نابينا و ناشنواست ، هرچند دو چشم و دو گوش داشته باشد .
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ .
مشركان در گذشته ، هرگاه به وسيلهء عذاب بيم داده مىشدند ، آن را تمسخر و ريشخند مىكردند ؛
هامش
( 1 ) . حجر ( 15 ) آيهء 89 .