و طبرسى آمده است : نزول وحى بر پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و إله به تأخير افتاد . وقتى كه جبرئيل نزد او آمد ، گفت : چه مانعى دارد كه بيش از آنچه به ديدار ما مىآيى ، بيايى ؟ ازاينرو ، اين آيه نازل شد . ظاهر آيه با مضمون روايت مزبور همخوانى دارد ، بهويژه اين جمله از سخن خداوند :
وَ ما كانَ رَبُّكَ نَسِيًّا .
معناى آيه چنين است : فرمان نزول وحى تنها در اختيار خداوند و او مالك هرچيزى است و هرچيزى را در هرزمان و مكانى باشد و يا خواهد بود ، مىداند . جملهء
« ما بَيْنَ أَيْدِينا »
به آينده اشاره دارد
« وَ ما خَلْفَنا »
به گذشته و
« ما بَيْنَ ذلِكَ »
به زمان حاضر .
رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ ما بَيْنَهُما .
كسى كه پروردگار جهان هستى باشد ، محال است كه چيزى را فراموش كند .
فَاعْبُدْهُ وَ اصْطَبِرْ لِعِبادَتِهِ .
اين جمله فرمان خداوند به پيامبر بزرگوار اوست ، مبنى بر اينكه وظيفهء تبليغش را ادامه دهد ؛ زيرا تبليغ از بزرگترين عبادتها و طاعتهاست و نيز بايد در برابر آزارى كه در اين راه مىبيند ، شكيبا باشد .
هَلْ تَعْلَمُ لَهُ سَمِيًّا .
خداوند را در تمام صفات جلال و كمال ، همتايى نيست و هركس چنين باشد ، پرستش و فرمانبردارى از او واجب است .