فَكُلِي ؛
بخور از خرماى تازه و
وَ اشْرَبِي ؛
بنوش از آب جوى .
وَ قَرِّي عَيْناً ؛
به خاطر نوزاد مبارك خود ، شادمان باش .
فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً ؛
اگر انسانى را ديدى و دربارهء اين نوزاد از تو پرسيد ،
فَقُولِي ؛
با اشاره بگو :
إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً ؛
من نذر كردم كه سكوت كنم ؛ زيرا روزهء اسرائيليان در آن زمان ، سكوت بود .
فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا .
آنچه ما در اينجا مىگوييم ، تنها شرح لغوى واژههاست ؛ زيرا خرد ، در اين موضوع ، مجالى ندارد و اين ، در حالى است كه ظاهر لفظ با حكم خرد ، در تضاد نيست . به بخش : « ممتنع عقلى و ممتنع عادى » در جلد دوم رجوع كنيد .