گوش پهن كردن :
گوش خواباندن ، گوش ايستادن ، گوش فرا داشتن .
گوش داشتن :
مواظبت كردن ، مراقب بودن .
گوشگذارى كردن :
به گوش ( كسى ) رساندن ، پيامرسانى .
گوشه گرفتن :
دورى گزيدن ، كنارهگيرى ، قهر كردن ، دورى كردن .
گوه :
( - گواه ) ، شاهد . ( 381 )
گوى :
گلولهى بازى ، گلولهاى از چوب كه در بازى چوگان به كار مىبرند .
گيتى :
دنيا ، جهان هستى .
ل
لاابالى :
بىتوجه ، بىباك ، بىنظم و ترتيب .
لابه :
فريب ، نيرنگ ، زارى .
لاجرم :
ناگزير ، ناچار .
لاف زدن :
خودستايى ، گزافهگويى ، ادعاى دروغ .
لافيدن :
به خود نازيدن و باليدن ، خودستايى .
لالهعذار :
لالهرو ، آن كه چهرهاش مانند لاله ، زيبا و باطراوت است .
لامع :
درخشنده ، درخشان ، نورانى .
لا يزال :
زوالناپذير ، هميشگى ، جاويدان .
لا يعقل :
نادان ، بىخرد .
لحد :
گور ، قبر .
لختلخت :
پارهپاره ، تكه تكه .
لسان :
زبان .
لطايف :
چيزهاى نيكو ، جمع لطيفه .
لطف طبع :
لطافت ذوق ، طبع و ذوق لطيف داشتن ، خوش ذوق بودن .
لطيفان :
خوبان ، نيكوان ، نرمخويان ، مهربانان .
( غزل 89 )
لطيفه :
سخن نغز و نيكو و شيرين .
لعب :
بازى .
لعبت :
عروسك ، آدمك خيمهشببازى ، مجازا معشوق زيبارو ، بسيار زيبا .
لعل :
سنگ قيمتى سرخ رنگ كه مركز آن كوههاى بدخشان بوده است . در شعر حافظ - و در ادب فارسى - عموما مشبه به لب و نيز استعاره از لب واقع شده است .
لغز :
معما ، چيستان .
لغزيدن :
سر خوردن ، منحرف شدن .
لقا :
ديدار ، چهره .
لقمهپرهيزى :
خسّت ، امساك .
لمعه :
درخشش ، روشنى ، پرتو .
لنگر :
آهنى بسيار سنگين كه با آن كشتى را از حركت بازمىدارند . لنگر انداختن يعنى متوقف كردن و نگاه داشتن كشتى .
لوحش اللّه :
خداوند او را وحشت ندهد . در مقام تحسين و اعجاب و نيز در مفهوم دفع چشم زخم به كار مىرود . ( صد لوحش اللّه : صد آفرين بر آن باد / 279 )
لوح :
صفحه .