عافيت :
سلامتى ، امنيت ، آسودگى ، عاقبت به خيرى .
عافيتسوز :
سوزندهى عافيت ، از بين برندهى آسايش و سلامتى و امنيت .
عافيتكش :
كشندهى عافيت ، نابودكنندهى آسودگى و عاقبت به خيرى .
عاقبت :
سرانجام ، فرجام ، پايان .
عالمآرا :
آرايندهى عالم . زينتبخش جهان ، آنچه جهان به وسيلهى آن آراسته مىشود .
عالم امر :
جهان معنا ، ملكوت ، عالم فرشتگان .
عالىمشرب :
صاحب مرام و مسلك عالى ، بلندمرتبه .
عام :
عامى ، بىسواد ، فرد عادى ، جاهل و نادان .
( غزل 182 )
عبارت :
سخن ، كلام ، بيان ، طرز بيان ، شيوهى اداى سخن .
عبوس :
ترشرويى ، گرفتگى ، اخمآلود بودن . ( در معنى وصفى نيز به كار مىرود : خمر ، ترشرو . )
عبير :
مادهى خوشبوى مركب از مشك و گلاب و صندل و زعفران .
عبيرآميز :
آميخته به بوى عبير ، خوشبو ، معطّر .
عتاب :
خشم ، سرزنش ، ناز .
عتيب :
سرزنش ، خشم ، ( ممال عتاب است ) .
عجب :
خودبينى ، نخوت ، تكبّر .
عجوز :
( - عجوزه ) ، پيرزن ، زن كهن سال .
عدل :
ميزان ، دقيق ، پر . ( جام عدل / غزل 186 )
عدم :
نيستى .
عدن :
جاويد ، هميشگى ، پر از خوشىها و نعمتها .
عدن :
ناحيهاى در جنوب غربى شبه جزيرهى عربستان كه مرواريدهاى آن معروف است .
عدو :
دشمن .
عذار :
گونه ، رخسار ، چهره . ( در اصل ، مويى است كه بر چهره مىرويد . )
عذب :
گوارا ، شيرين ، خوش .
عراق :
نام سرزمين و ناحيه ، نيز نام آهنگى در موسيقى قديم .
عراقى :
منسوب به عراق ، نام آهنگ و پردهاى در موسيقى .
عربده كردن :
ستيزه ، جدل ، نزاع . ( غزل 136 )
عرش :
تخت ، آسمان .
عرصه :
ميدان ، ساحت ، صحن ، حياط .
عرض :
عرضه ، نمايش ، نمودن .
عرض :
ناموس ، آبرو ، شرف .
عرضه دادن :
بيان كردن ، گفتن ، نمودن ، اظهار كردن .
عرقچين :
نوعى كلاه نازك پارچهاى كه از زير كلاه يا به تنهايى بر سر مىگذارند .
عروج :
صعود ، بالا رفتن .
عزّ :
بزرگى ، عزّت ، عظمت .
عزّت :
عزيز و گرامى بودن ، عظمت .
عزلت :
گوشهنشينى .