قيام امام زمان عليه السّلام از اين نظر است كه از اين طريق ثبات قدم يك نفر مؤمن تأمين مىشود و يأس بر او چيره نمىشود .
علم غيبى كه در مورد پيشوايان اصيل اسلامى مطرح است منظور عموم آگاهيهاى غيبى است البته غير از آنچه كه در ايمان هر مؤمنى بايد باشد مانند علم به خدا و اساس وحى الهى .
اولياء الهى كه از تعلّقات مادّى آزادند ، مى توانند از مسائل غيبى آگاه باشند . بىخبرى از مسائل غيبى مربوط به موانعى است كه در راه ارتباط ما با باطن جهان قرار دارد ، موانعى كه بيشتر به زندان تن خودمان مربوط است ، علائق و وابستگيها ، درگيرى قواى نهانى ما و نيروهاى افراطى شهوت و غضب و كم رشدى عقل كه موجب ميدان دادن به وهم مىباشد .
و گرنه به قول ابن سينا : « كلّما كانت النّفس اقوى قوّة كان اشتغالها بالشّواغل الحسّيّة اقلّ و كان يفضل منها للجانب الآخر فضله اكثر . . . ثمّ اذا كانت مرتاضة كان تحفّظها عن مضارّات الرّياضة و تصرفّها فى مناسباتها اقوى » « هر چه روح انسانى قدرتمندتر باشد اشتغالش به امور حسّى كمتر و در نتيجه براى ارتباط با غيب توانايى بيشتر دارد . . . و اگر با اين حال مراقبت نموده رياضت بكشد حفاظتش از امور ضدّ رشد و پرورش و نيز تصرّفش در امور مناسبش اقوى مىباشد » « 1 » .
علم و آگاهى كه در ما مىباشد عارضى است و هر امر عارضى حتما به امرى اصيل و ذاتى مىرسد و بنابراين همهء علوم و آگاهيها در جهان منشأ و مبدئى ذاتى و اصيل دارد همانطور كه اصل هستى در جهان بر محور يك
هامش
( 1 ) . اشارات ، ج 3 ، ص 406 .