شعر ( رمل )
نازنينى تو ولى در حدّ خويش * اللّه اللّه پا منه از حدّ بيش « 2 »
گر زنى بر نازنينتر از خوذت * در تگِ هفتم زمين زير آرذت
اين نشانِ خَسفْ و قَذفْ و صاعقه * شذ بيانِ عزِّ نفسِ ناطقه « 4 »
گرچه با تو شه نشينذ بر زمين * خويشتن بشناس و نيكوتر نشين « 5 »
« 8 / 36 » الحكاية : همچنان « 6 » عارف ربّانى مولانا سراج الدين مثنوىخوان رحمه اللّه « 7 » روزى در مجمع ياران روايت كرد كه در حالت جوانى خدمت مولانا علاء الدين اماسيّه در بندگى چلبى حسام الدين رضى اللّه عنه « 9 » ملازمت عظيم مىنموذ و نيكو خدمت مىكرد و در اتمام خردهء بندگى بهغايت مىكوشيذ و در اوقات فرصت مثنوى را سماع مىكرد و بجدّ تمام مىخواند و مرا در خواندن مثنوى شريك خوذ كرده بوذ ؛ بعد از مدّتى او را داعيهء آن شذ كه سفر كنذ و باز بمقام مألوف « 13 » خوذ روذ ؛ حضرت چلبى حسام الدين فرموذ كه وقت سفر نيست ؛ همچنان سالى چند مصاحب اصحاب باش ، آنگه تو دانى ؛ البتّه استدعا نموذ كه بروذ ؛ به دستخط مبارك « 15 » خوذ اجازت او را نبشته خلافتش داذ و فرجى پوشانيذه « 16 » به طرف اماسيّه روانه كرد ، بعد از آنك
هامش
( 8 / 36 )Z250 آB230 بK339586 ،II , H؛ 341 ،II , T( 2 )bبيشZB: پيشK( 6 ) همچنانZB: -K( 7 ) رحمه اللّهZK: -B( 9 ) رضى اللّه عنهZK: -B( 13 ) مألوفZ: -BK( 15 ) مباركZhBK: -B( 16 ) پوشانيذهBK: پوشانيدZ( 4 ) [ سطر 2 - 4 ] نازنينى . . . ناطقه :NM، ج 1 ، ص 203 / 3305 - 3306 ، 3308 ؛AM، ص 87 / 10 - 11 .
( 5 ) كرچه . . . نشين :NM، ج 2 ، ص 265 / 341 ؛AM، ص 112 / 27 .