وجود بعدم پيوسته على الصباح حضرت چلبى باز بسيواس تشريف داذ ؛ همانا كه اكثر خلايق سيواس از رندان و آزاذگان و بزرگزاذگان و حفّاظ و سيّد محتسب بنده و مريد شذند و دوذ آن درويش كلخن تاب آتش نشين فرونشست و خدمت اخى محمد ديوانه « 4 » جمعيتى عظيم ساخته از نومريد شذ و از سلك عاشقان صاحب ملك گشت
« 8 / 24 » الحكاية « 7 » : همچنان منقولست كه چون حضرت چلبى به مباركى به قونيه وصول يافته به دستبوس حضرت ولد مشرّف شذ و سر نهاذ ، فرموذ كه عارف آن مفلوك مبهوت را به كذام دست زذى بيار تا ببوسم و بر چشمهاى مباركش بوسها مىداذ و تحسينها مىكرد و مىگفت كه و اللّه اگر عارف ما را « 11 » هيچ كراماتى و منزلتى در عالم « 10 » نباشذ اينش كافيست كه گردن او را زذ و از عالم فتورش « 12 » رهانيذ و خلق گمراه را به راه آورد
شعر ( رمل )
كشته شذ ظالم جهانى زنده شذ * هر يكى از نو خذا را بنده شذ « 15 »
« 8 / 25 » الحكاية : همچنان كرام اصحاب روايت كردند كه روزى در خانهء بزرگى جمعيّت عظيم شذه بوذ « 17 » و اكابر قونيه از علما و شيوخ
هامش
( 8 / 24 - 8 / 25 )Z244 آB224 بK568 21 - 320 ،II , H؛ 6 - 315 ،II , T( 4 ) ديوانهZK: -B( 7 ) الحكايةZB: -K( 11 ) ما راBK: ماZ( 10 ) در عالمZ: -BK( 12 ) فتورشBK: فتونZ( 17 ) بوذBK: -Z( 15 ) كشته . . . بنده شذ :NM، ج 3 ، ص 142 / 2503 ؛AM، ص 258 / 1 .