و در ميان ابناء زمانه آثار صفا و اخوان وفا نماند و تخت بخت سلاطين و امراى نازنين پاى مال « 2 » مغل گشته زرها و سرها بر باذ داذند و جميع مدارس و خوانق مهمانخانهها گشته ، بركت از عالم برخاست و ظلمات ظلمه بر عالم فرونشست و جهان درهم گشت و تا چهلم روز « 4 » مولانا سلطان و امرا سوار نگشتند و چند روز على التوالى جميع امرا و فقرا على حده عرسها مىداذند ؛ همچنان شبى در عرس پروانه ملك الادبا امير بدر الدين يحيي تغمّده اللّه بغفرانه در سماع گرم شذه بوذ ؛ جامها را « 7 » بر خوذ چاك زذه اين رباعى را گفت :
شعر « 9 » ( هزج )
كو ديذه كه در غمِ تو نمناك نشذ * يا جيب كه در ماتمِ تو چاك نشذ
سوگند به روى تو كه از پشتِ زمين * مانندِ توئى در شكمِ خاك نشذ
خدمت پروانه تشريفات فرموذه استرى « 12 » نيكوش بخشيذ و همچنان هر بزرگى مثل امير بهاء الدين قانعى و ملكالشعرا و فضلاى چست رباعيّات لطيف مىگفتند و اعتقاد خوذ را مىنموذند ، از « 14 » درويشان دين يكى همين رباعى را مىگفت « 15 » ، مىگريست
شعر ( هزج )
اى خاك ز دردِ دل نمىيارم ؟ ؟ ؟ ؟ گفت * كامروز اجل در تو چه گوهر بنهفت
دامِ دلِ عالمى فتاذت در دام * دلبندِ خلايقى در آغوش تو خفت
هامش
( 2 ) مالZB: -K( 4 ) روزZK: -B( 7 ) جامها راZ: جامهاBK( 9 ) شعرBK: -Z( 12 ) استرىZK: استرB( 14 ) ازZB: آنK( 15 ) مىكفتZK: مىكفتهB