شعر « 1 » ( هزج )
خبّرت بانّ ممرضى قد مرضا * استأهل أن اكون عنه عوضا
أسالك الهى أن يكون المرضا « 3 » * بردا و سلاما « 20 » و نعيما و رضا
شعر « 4 » ( رمل )
رنجِ تن دور از تو اى تو راحتِ جانهاى ما * چشمِ بذ دور از تو اى تو ديذهء بيناى ما « 5 »
صحّتِ تو صحّتِ جانِ جهانست اى قمر * صحّتِ جسمِ تو باذا اى قمر سيماى ما
عافيت باذ تنت را اى تنِ تو جان صفت * كم مباذا سايهء لطفِ تو از بالاى ما
گلشنِ رخسارِ تو سر سبز باذا تا ابذ * كآن چراگاهِ دلست و « 13 » سبزه و « 14 » صحراى ما
رنجِ تو بر « 15 » جانِ ما باذا مباذا بر تنت * تا بوذ آن رنجِ تو چون عقل جانآراى ما
همچنان حضرت شيخ را معلوم شذ كه هنگام رحلتست ، به صفاى تمام و رغبت كلّى و توجّه خليلانه از عالم اشباح بلا مكان ارواح سفر كرد و به مقصود جانى و معشوق « 19 » نهانى وصول يافت روح حنت و رنت
هامش
( 1 ) شعرB: ديكرK - Z( 3 )aالمرضاZK: الرصاB( 4 ) شعرZ: -BK( 5 ) [ سطر 6 - 7 ] رنج . . . بيناى ماZB: -K( 13 ) وZK: -B( 14 ) وZK: -B( 15 ) برZK:
درB( 19 ) معشوقZ: معشوقىB( 20 )بَرْداً وَ سَلاماً: قرآن ، سورة الانبياء 21 / 69 .