و اخلاق حميده و شمايل و مقامات و كرامات « 1 » و انوار و اسرار « 2 » كه در دور و طور خوذ بىنظير بوذ و عديم المثل ، طالب مولانا شمس الدين تبريزى شذه بوذ و خدمت شمس نيز من جميع الوجوه فداى عشق او گشته و مجموع انبيا و اوليا برين طلب و مصاحبت همديگر مأمور بوذند « 4 »
« 4 / 95 » الحكاية « 5 » : همچنان حضرت سلطان ولد قدّس اللّه سرّه العزيز در مثنوى ابتداى ولدى بيان فرموذه است كه روزى حضرت والدم به مشاهدهء عالم غيب مشغول شذه بوذ ؛ قطبى را ديذ كه چهار هزار مريد و اصل داشت ، همشان از اوليا گشته و بكمال رسيذه ؛ در چلهء خوذ از حق تعالى حالتى و مقامى مىخواست كه بذآن نرسيذه بوذ و در تمنّاى آن يا ربّ يا ربّ مىگفت تا حدّى بزرگوار بوذ كه همه اجزاى زمين و آسمان و ارواح سفلى و علوى به موافقت او يا رب يا رب مىگفتند ؛ نور خذاى تعالى به مقدار سپرى لطيف بر گوش مولانا شمس الدين مىزذ و مىگفت : لبّيك لبّيك لبّيك ؛ چون سه بار اين معنى مكرّر شذ ، مولانا شمس الدين از سر ناز گفت كه خذاوندا يا ربّ يا ربّ آن شيخ مسكين مىگويذ ، از كرم خوذ لبّيك با او گو ؛ در حال پى آن سخن پياپى بر گوش شمس الدين تبريزى زذ كه لبّيك لبّيك لبّيك ؛ همانا كه به يك اشارت و شفاعت او آن شيخ طالب به مقصود رسيذ « 18 »
« 4 / 96 » همچنان از عرفاى اصحاب منقولست كه حضرت مولانا شمس الدين بار اوّل كه بسبب حسد حسّاد بىدين و عداوت ناكسان
هامش
( 4 / 95 - 4 / 96 )Z194 ب 180 آK9436 - 178 ،I , H؛ 9 - 128 ،II , T( 1 ) و كراماتBZ: -K( 2 ) اسرارZ: + پسنديذهBK( 4 ) [ سطر 3 - 4 ] و خدمت . . .
كشتهKو مجموع . . . بوذندZB( 5 ) الحكايةK: -ZB( 18 ) [ سطر 5 - 18 ] الحكاية . . . رسيذ : ر . ك به ابتدانامه ، ص 292 .