شعر ( رمل )
جان چو روزست و تنِ « 2 » ما چو شب و ما « 1 » به ميان * واسطهء « 3 » روز و شب خوش به مثالِ سحريم
فى الحال سر نهاذ و روانه شذ
( 3 / 531 )
الحكاية
: « 5 » همچنان روزى حضرت سلطان ولد قدّسنا اللّه بسرّه « 6 » المؤيّد حكايت فرموذ كه بعد از آنك در شام تحصيلها كرده بوذم و در انواع علوم انگشتنما گشته به شهر حلب رسيذم ، جميع علماى بحّاث را در هر فنّى كه سؤال كردند ، ملزم كردم و هيچ كسى را مجال نطق و نطق نبوذ ؛ چون به قونيه وصول افتاذ ، تمامت فضلاى شهر در مدرسهء والدم جمع آمذند ؛ همانا كه حضرت پذرم از من ارمغانى لطائف « 11 » خواست كرد ؛ « 10 » نكت « 9 » غريب كه استحضار كرده بوذم من اوّلها إلى « 12 » آخرها « 22 » فروخواندم ؛ بتصوّر آنك بسبب ذوقيّات معانى حضرت پذرم تاركست « 13 » و برينها مشغول نيست و من درين فن « 23 » عديمالمثلم ؛ « 24 » فى الحال حضرت « 14 » مولانا مجموع آن نكتها را كما كان اعاده كرده بيانها فرموذ كه همگان واله ماندند ، و باز نكتها را قلب كرده چندانى دلايل و انحصارات فرموذ كه در بيان گنجذ ؟ و همچنان در ميان آن بيان ظاهر سخن را « 17 » در باطن آميخته نعرهها برخاست و من جامهها را چاك زذه در قدم مباركش غلطان شذم ، همانا كه تمامت علما حيرت نموذه « 18 » تحسينها داذند و از آن فطانت و فراست متعجّب ماندند
هامش
( 3 / 531 )Z155 آB145 آK33646 , II , H ; 406 , I , T
( 2 ) و تنBK: تنZ- -
( 1 ) و ماZB: ماK- -
( 3 ) واسطهء . . . مثالZBhK: خوش بمثالK- -
( 5 ) الحكاية همچنانK: منقولست كه همچنانZمنقولست كهB- -
( 6 ) بسرّهZ: بنورهBK- -
( 11 ) لطائفZK: لطيفهB- -
( 10 ) كردBK: -Z- -
( 9 ) نكتBK: نكتهءZ- -
( 12 ) الىZB:
وK- -
( 22 ) آخرهاZK: اخرB- -
( 13 ) تاركستKB: تاريكستZ- -
( 23 ) فنZK: فنونB- -
( 24 ) المثلمZK: المثلB- -
( 14 ) حضرتZ: -BK- -
( 17 ) سخن راZB: سخنK- -
( 18 ) نموذهZK: نمودB