لا جرم بر موجب
وَ النَّازِعاتِ غَرْقاً
( 79 / 1 ) به زور و « 1 » زحمت ازو بستانند تا او را بهغايت سخت آيذ و درد كنذ و رفتن خوذ را هيچ نخواهذ
شعر ( مضارع )
گر مؤمنى و شيرين هم مؤمنست مرگت * ور كافرى و تلخى هم كافرست مردن
( 3 / 503 ) همچنان منقولست كه روزى در مجمعى ، بزرگى سؤال كرد كه عجب كسى بىصحبت شيخى كسى شوذ و به جائى رسذ ؟ جواب « 6 » فرموذ كه درويشى پيوسته بىآنك از شيخ تلقين ذكر شنوذ خوذ به خوذ ذكرى مىكرد و كوششى عظيم مىنموذ ؛ شبى ديذ كه « 9 » نورى از دهان او بيرون مىآيذ و به زمين فرومىشوذ ؛ همچنان حيران و غمناك برخاست و به خدمت شيخى آمذه صورت خواب را عرضه داشت ؛ فرموذ كه ذكرى كه بىتلقين شيخ يقين باشذ همچنان باشذ و ازو تلقين شنيذ ؛ همان شب ديذ كه از دهان او نور
إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ يَرْفَعُهُ
( 35 / 11 ) بر عرش برين مىتافت ، تا بدانى كه بىتربيت شيخ هيچ ترتيبى راست نيست و همه طاعات بىبرست و بىنور و من لا شيخ له لا دين له
شعر ( رمل )
دست را مسْپار جز در دستِ پير * حق شذست آن دستِ او را دستگير
« 19 »
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 503 )Z147 بB138 آK31544 , II , H ; 175 , I , T
( 1 ) وZK: -B- -
( 9 ) كهZK: -B- -
( 6 ) جوابZK: -B( 19 ) دست را . . . كير :NM، ج 5 ، ص 48 / 736 ؛AM، ص 447 / 23