( 1 / 24 ) منقولست كه چون مدّتى به سرآمذ حضرت بهاء « 1 » ولد صاحب فراش شذ ؛ سلطان برخاست و به عيادت او آمذ و بسيارى بگريست و گفت من مىخواستم كه باستقلال تمام حضرت سلطان العلماء بر تخت نشينذ و من سرلشكر او باشم « 4 » تا فتحها كنم و فتوحها اندوزم ؛ حضرت مولانا فرموذ كه اگر « 5 » اين نيّت تو « 6 » راست است پس يقين شذ كه من از عالم شهادت بجهان سعادت سفر مىكنم و تو نيز اندكى مانده است كه بايوان كيوان ارواح ملحق شوى ؛ بعد از سوم روز چاشتگاه روز جمعه هژدهم ماه ربيع الآخر سنهء ثمان و عشرين « 8 » و ستمائة بجوار جلال رحمت ايزذى
فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ
( 45 / 55 ) توطّن فرموذ
شعر ( طويل )
فسار الى الفردوس يبغى نزوله * بمقعد صدق فى جوار المهيمن
شعر ( رمل )
رفت « 12 » آن طاوسِ عرشى « 13 » سوى عرش * چون رسيذ از هاتفانش بوىِ عرش
سلطان اسلام قوى متألّم شذ و مضطرب گشته هفت روز تمام از سرا بيرون نيامذ ، چهل روز سوار نشذ و از سر سرير بر حصير نشسته رسم عزا را به اقامت رسانيذ و چهل روز تمام در مسجد آذينهء قلعه ختمها كرده خلق عالم را خوانها نهاذند و صدقات بر مساكين بخش كردند و فرموذ كه
. . . . . . . . . .
هامش
( 1 / 23 )Z10 بB10 بK26 25 ،I , H ; 92 , I , T
( 1 ) بهاءZK: + الدينB- -
( 4 ) باشمZK: شومB- -
( 5 ) اكرZB: + جهK- -
( 6 ) توZK: تراB- -
( 8 ) عشرينZK: عشرB- -
( 13 )aعرشىZK: عروسىB( 12 ) رفت . . . بوى عرش :NMج 6 ، ص 450 / 3118 ؛AMص 625 / 10