الحقيقة حصّهء يارانست ، همانا كه بر سر جان « 1 » ديگران نيز از « 2 » بركت اصحاب ما فائض مىشوذ ؛ چنانك شير گوسفند را ديگران بطفيل برّهء او مىنوشند و وقوع اين حالت هم از تشنيع و ايراد ياران « 3 » بوذ ؛ وقتى كه امرا به زيارت ما تردّد كنند ياران برنتابند « 4 » و راضى نشوند ؛ پس دعاها مىبايذ كردن تا ايشان در پى ضبط مصالح خلق و اشغال خوذ مشغول باشند و باوقات درويشان زحمت و تشويش نيارند ، تا آن رزق حلالى و نور جلالى خاص از آن ياران ما باشذ
( 3 / 50 )
الحكاية
: « 8 » همچنان منقولست كه روزى حضرت خذاوندگار را در اجلاس شيخى اتّفاق افتاذ ؛ مگر شيخ صائن الدين مقرئ سبعهخوان به خواندن
وَ الضُّحى
( 93 / 1 ) رسيذه تا آخر سوره به اماله خواندن گرفت ؛ مىخواند كه
وَ الضُّحى وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى ما وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَ ما قَلى
( 93 / 1 - 3 ) ؛ حضرت « 12 » خذاوندگار عظيم منفعل شذ ؛ حضرت چلبى حسام الدين بتمهيد عذر آن آغاز كرد كه اين مقرى قرائت كسائى مىخوانذ ؛ خذاوندگار معذور فرمايذ ، فرموذ كه چلبى راست مىفرمايذ ، امّا مثال ايشان بذآن فقيه ترك مىمانذ كه از سفر رسيذه بوذ ؛ نحويى ازو سؤال كرد كه من اين انت قال من طيس ، بجاى آنك طوس گويذ ؛ نحوى گفت : و اللّه ما
هامش
( 3 / 50 )Z40 بB37 بK99401 , I , H ; 341 , I , T
( 1 ) جانZB: -K- -
( 2 ) نيز ازZK: هزارB- -
( 3 ) يارانhZ: ياران راZBK- -
( 4 ) نتابندKنتابذZنيايندB- -
خوانhZBK: -Z- -
( 12 ) حضرتBK: -Z( 8 ) - ص 136 / 14 الحكاية . . . شذ : ر . ك . به فيه ما فيه ، ص 81 / 1 و حواشى ناشر ص 295 ؛T، ج 1 ، ديباجه ، . صIVXXX