كردند كه اين مرد مردانه مؤيّد من عند اللّه است و ذات عالىصفاتست و حكيم الهيست
شعر ( رمل )
گر ولى زهرى خورذ نوشى شوذ * ور خورذ طالب سيه هوشى شوذ « 4 » ز آن نشذ فاروق را زهرى گزند
كه بُذ آن ترياقِ فاروقيش قند
« 5 » ( 3 / 41 ) همچنان مگر در آن روزها در ميان حكماى شهر و علماى دهر ، بحثى عظيم افتاذه بوذ كه نفس آدمى به خون زنده است يا « 8 » به چيزى ديگر ؟ اطبّاء على العموم مسئلهء جامعى گفتند كه البتّه به خون زنده است ؛ چه اگر خون آدمى بكلّى بروذ ، فى الحال بميرذ و فقها را ملزم كردند ؛ علماء باتّفاق تمام به حضرت مولانا آمذه اين مسئله را عرضه داشتند ؛ فرموذ كه البتّه محقّق شذه است كه آدميان به خون زندهاند ؛ همهشان گفتند كه در مذهب حكماء چنانست و در آنجا ادلّهء حكمى و براهين معقول « 13 » گفتند ؛ مولانا فرموذ كه مذهب حكما نه « 12 » چندانست ؛ بلك آدمى به خذا زنده است نه به خون ؛ هيچ كسى را مجال « 14 » لم و « 15 » لا نسلّم نبوذ
. . . . . . . . . .
هامش
( 3 / 41 )Z37 بB35 آK9269 , I , T ; 231 , I , T
( 8 ) ياZK: تاB- -
( 13 ) معقولZK: معقولىB- -
( 12 ) نهZK؛ -B- -
( 14 ) مجالBK؛ -Z- -
( 15 ) وB: -ZK( 4 ) كر ولى . . . شوذ :NMج 1 ، ص 160 / 2603 ؛AM69 / 16
( 5 ) زان نشذ . . . قند :NMج 5 ، ص 269 / 4238 ؛AM549 / 25