كه گفتند مراد جنگ صفين است و هيچكدام اينها اعتبارى ندارد ، زيرا تماما صرف احتمال و حدس است و دليلى بر آن نيست و هرگاه بحدس و احتمال دليل درست مىشود ما هم ميگوئيم مراد جيش اسامه و جنگ با روميان مىباشد كه خود ابى بكر از متخلفين آن بوده است .
و ثانيا - چنانچه در بخش نبوت گذشت قول اين قبيل مفسرين حتى بنا بر مذهب عامه اعتبارى ندارد زيرا تفاسير آنها تفسير برأى است و باتفاق فريقين تفسير برأى حرام مىباشد .
و ثالثا - بر فرض كه مراد جنگ با مسيلمه باشد وجوب اطاعت ابى بكر و خلافت او را اثبات نمىكند ، زيرا جنگ با كفار بخصوص مثل مسيلمه كه دعوى نبوت جديدى كرده بر جميع مسلمين براى حفظ اسلام و اعلاء كلمه دين لازم است ، حتى اگر ابى بكر هم موافقت نميكرد دفع چنين كافرى لازم بود آيه سوم -
« وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى »
« 1 » ( و زود باشد كه دور شود از آتش پرهيزكارتر آنكه مالش را بعنوان زكات ميدهد و هيچكس را نزد او نعمتى نيست كه او را براى آن نعمت مكافات كند بلكه اين كار را براى ثواب و رضاى خداى متعال بجاى مىآورد ) .
گفتند اين آيه در شأن ابا بكر نازل شده و مراد از اتقى اوست كه مكرر زكات داده و بر هر كس ابى بكر حق داشته حتى بر پيغمبر و توقع تلافى نداشته محض رضاى خدا كرده و هيچ كس هم به گردن او حقى نداشته جز پيغمبر صلى اللّه عليه و آله كه حق تربيت به گردن او داشته آن حقيست كه بر همه مسلمين دارد و اجر هم نميخواهد بنص آيات قرآنى مانند آن اجرى الا على اللّه و آيات كثيره ديگر كه در مورد انبياء ذكر شده .
و جواب از اين استدلال اين ستكه اولا - بر فرض كه اين حرفها درست باشد
هامش
( 1 ) سورة الليل آيه 17 تا آخر سوره